Zoek de 2473 verschillen

Ja wadde, zo'n camion met al uwe inboedel en nog eens  100-120 dozen met wat erin zit/zat... dat is dus niet in een dagske uitgepakt en op het juiste plaatske gezet.
Vandaag hebben we de garage aangepakt, dé verzamelplaats van alles met het etiket "ik weet nog niet juist waar het nodig is, maar dat moet zeker mee". Om schrik van te krijgen. We hadden wel één ingesteldheid: er wordt niets in de kelder geplaatst, dan hadden we het evengoed ineens in Belgique kunnen weggooien. Nu, het resultaat mag er zijn, dit was vanochtend:

En deze avond was dit getransformeerd in:

Zonder onze eigen brol in de kelder te proppen (de rommel van de eigenaars is daar uiteraard wel terecht gekomen)

Jim

logeerkamer in gebruik

We zijn nog niet uit de kartonnen dozen maar de eerste gast(en) hebben reeds in de logeerkamer geslapen! Commentaar: "supergoed geslapen", de tweede gast (beer) is zelfs nog steeds bezig met zijn winterslaap.

Onze 'petit' probeert zich wonderwel goed en snel aan te passen aan de nieuwe situatie. Quasi geen gezeur of gejammer, hij palmt, tous doucement, zijn kamer (en de speelkamer, en de logeerkamer)  in, en doet zijn best om met 'merci' of 'oui/non' te antwoorden wanneer we op de koffie bij de buren gaan. Best wel leuke buren trouwens, die je voor alles en nog wat mag en kan lastigvallen; dat zal zeker helpen bij onze integratie hier.

Jim

Les voisins

Deze voormiddag zijn we op ontdekkingstocht gegaan in ons nieuwe dorp. We hebben een heerlijk olijven-tomatenbroodje gekocht op de markt, naar de rest hebben we alleen maar gekeken en wel veel te lang volgens Timon...
In de office de Tourisme hebben we ons voorzien van infobrochures en wandelkaarten van de omgeving. En dan heeft Jim de plaatselijke vijver aan ons laten zien, de eendjes hebben bijna de hele vijver mee rond gezwommen in de hoop dat ze van ons vers gekochte brood zouden krijgen...

Juist na ons middageten ging onze bel! Jaja, onze bel! Grappig om ze voor het eerst te horen... We werden uitgenodigd op de koffie bij de buren...
Eerst nog een uurtje in de living gerommeld en dan op visite! Eigenlijk vind ik dat wel fijn zo'n welkomst comité. Ik besef dat we dat thuis eigenlijk nooit gedaan hebben ondanks dat we dat wel aan 'den draad' hadden afgesproken, jammer.
Dus op visite bij de buren: we hebben echt schatten van buren! Hartelijk en warm.
De man is van chinese afkomst maar woont hier sinds 1960. Als ik eerlijk ben heeft hij wel wat weg van zo'n chinese leermeester met pretlichtjes in zijn ogen, maar misschien zien alle chinese mannen op leeftijd er wel zo uit?! Het is in elk geval een heel fijne man en hij geeft Qi-gong lessen...
De vrouw wil mij al eens op een rondritje in de omgeving trakteren. Zo kan ze me tonen waar de winkels enzo in de buurt zijn: daar zeg ik geen nee tegen!!!
Ze hadden onze andere buren ook uitgenodigd, die kwamen wat later en die zijn een beetje vreemd. Ik had het gevoel dat ze niet aanwezig zijn...
En het mooie om te zien tijdens ons bezoekje: Timon deed verbazingwekkend goed zijn best om iets in het frans te vragen en te antwoorden (en om hun al wat nederlands te leren). Hartverwarmend.

Nadien hebben we een poging gedaan om de boeken op te ruimen en zijn tot het besef gekomen dat ze niet passen op de plaats waar we ze aan het placeren waren. En toen viel ik in mijn eerste dipje... zo gaat de uitpak nog lang duren...

Maar we hebben wel al muziek en een heerlijk knetterend haardvuur en een telefoon waarmee ik naar het buitenland kan bellen : )

Lien

28 december

Vandaag ben ik lekker lang in bed blijven liggen, het deed deugd. Ik heb lekker geslapen in onze nieuwe kamer, in ons eigen bedje, onder mijn eigen dekentje... naast mijn man. Het voelt als terug gaan samenwonen.
Vorige week maakte ik me de bedenking dat appart wonen zo slecht nog niet is, het heeft althans zo zijn voordelen... één van die voordelen is dat je geen verwachtingen hebt naar die andere. Als ik alleen thuis ben weet ik dat ik bv Timon zelf in bed moet steken, dat ik er zelf moet aan denken om de vuilbakken buiten te zetten of dat ik zelf voor de afwas moet zorgen... en dat lukt dan ook allemaal. Maar als je met z'n tweeën bent dan verwacht je dat die andere een aantal van die werkjes opzich neemt en als dat dan niet gebeurd volgens jou verwachting... dan ben je teleurgesteld...
Ik ben benieuwd of ik dit inzicht kan voor ogen houden nu we weer samen wonen!

De eerste was heeft vandaag al opgestaan en daarna heb ik op Timon's vraag de tv geïnstalleerd. Die hebben we dan ook meteen uitgetest... en dat uittesten heeft een beetje langer geduurd dan voorzien... maar het is per slot van rekening ook vakantie hé!

Na de middag hebben we de speelkamer uitgepakt en ingericht en heb ik ook in de living en mijn kamertje eventjes gerommeld. Daarna zijn we naar de winkel geweest alwaar ik eventjes mijn evenwicht verloor in de grootsheid en overvloed. Normaal gezien een feest maar nu was het te overweldigend... we hebben er dan ook iets langer over gedaan om de nodige zaken te vinden en nu moet er toch één klein minpuntje genoemd worden over de franse winkels die zo een schat aan heerlijkheden en lekkernijen te bieden hebben: ze hebben geen Dreft wasmiddel (al in twee winkels gechekt)... en op wasmiddelgeurtjes ben ik nogal kieskeurig, dus dat word uittesten...
En naast deze Intermarché die we vandaag bezochten ligt ook een Bricomarché: joepiejee!

Deze avond heb ik hier met plezier staan koken in een ontplofte rommel keuken. Het was nog eens een echt kotgerechtje: pasta met gestoofde groentjes, noten en feta onder. Dat smaakte lekker nostalgisch.
Soms heeft een mens toch niet veel nodig om gelukkig te zijn...

Lien

27 december

Wij waren alweer om 8u aangekleed en wel, wachtend tot onze spulletjes zouden arriveren. Ik heb nog de tijd gehad om te ontbijten, alles te stofzuigen en boven al eens met nat te poetsen zodat het in elk geval onder de bedden al eens proper is geweest...
Om 9u30 waren ze er dan: deze keer waren het drie jonge mannen die er een gezellige rit hadden opzitten. Op een paar uur tijd was alles gelost, heel veel sneller dan het laden de dag ervoor! Het lossen was ook fijner, ik kon me gewoon nuttig maken doordat ik moest zeggen waar alles moest komen en we konden gewoon helpen...

En toen vertrok de lege camion weer huiswaarts... en hadden wij onze eerste rustpauze in onze zetel, in ons nieuwe huisje : )

Dan zijn we er in gevlogen:
Eerst onze slaapkamers klaargemaakt, dat ging verbazingwekkend vlot en toen was het zo verleidelijk om ook ineens de logeerkamer al klaar te zetten, bij deze:

Voor de lol hebben we ook ineens onze tuintafel en stoelen geplaceerd en de bloempotten buiten geschikt terwijl het zonnetje eventjes scheen. Ik zag de BBQ er al naast staan... dat word nog leuk!

En daarna zijn we in de keuken begonnen: véél te véél dozen voor die kleine ruimte...

's Avonds heb ik het bad uitgetest: heerlijk na zo'n dagje werken...
Lien

26 december

2 dagen geleden werd alles ingeladen. Om 7u waren we al opgestaan voor als de verhuizers kwamen... ik had de firma namelijk niet meer vastgekregen om te weten hoe laat ze zouden arriveren. Na wat wachten heb ik dan eerst nog maar thee gedronken en een strip uitgelezen en toen was het tijd om ingang te schieten: de laatste spulletjes nog in dozen steken, de valiezen beneden klaar zetten...
Om 8u30 waren ze dan daar, 5 mannen om het hele boeltje in te laden. Eerst moesten we zelf toch nog een paar kasten leegmaken en toen werd het vreemd: we moesten eigenlijk zelf niets meer doen. Wachten tot de biersteker open was om Jim zijn laatste bakken bier om te ruilen, wachten tot het containerpark eindelijk open ging om de laatste spulletjes af te voeren... Op een gegeven moment was er één kamer vrij en kon ik al beginnen stofzuigen en daarna weer wachten tot ik verder kon stofzuigen...
Gelukkig kwam er even wat afleiding: de uitzwaaiploeg van dienst met een zakje cadeutjes voor onderweg en een zakje voor aankomst. Timon in de wolken... en hij had ook het woord soep gehoord en was een kwartiertje later mee weg met de uitzwaaiploeg...

Als Jim dan eindelijk naar het containerpark was en al een hele tijd weg was kwam het verdikt: le camion zat vol en alles zat er nog niet in. Onze twee fietsen stonden op de stoep en de kelder waren ze nog niet ingeweest! En Jim bleef maar weg... en ik zenuwachtig...

Nog even Timon terug opgepikt en om 21u00 zijn we dan in Saint-Rémy-Lès-Chevreuse aangekomen, in ons nieuwe huisje...

Lien

Ingepakt

Voilà, alles (behalve de keuken, want die pakken de verhuizers in) is ingepakt om morgen op de grote camion te verdwijnen richting Frankrijk. En hier zitten we nu met twee naast elkaar in onze zetel in Belgique, voor de laatste keer. Deze middag nam ik ook mijn laatste bad in ons eigen huisje en Timon wees me erop dat het niet de laatste keer is want we komen toch nog terug! Welja, waarschijnlijk heeft hij gelijk maar dan is er voor mij opnieuw een eerste keer...

De voorbije weken zijn voorbij gevlogen, soms was er even het gevoel van 'help alles komt op hetzelfde moment' maar toch was er een algemeen gevoel van rust over mij. Ik begrijp het zelf ook niet zo goed, maar het was toch maar mooi meegenomen! Ondanks dat het allemaal wel heel spannend is kon ik er gerust naar toeleven. Daarnaast blijft het allemaal zo irreëel ook al ben ik de hele tijd praktische zaken aan het regelen geweest om te verhuizen... ik kan het nog steeds niet vatten...
Als toemaatje is ons huisje nog verhuurd geraakt voor we vertrokken zijn (aan de eerste mensen die komen kijken zijn) dus dat is ook al weer een zorg minder!

Deze avond als we naar huis reden van een laatste bezoekje kreeg ik plots zenuwen: 't is echt, ik heb dat niet gedroomd ofwa?!

Nee ik heb da nie gedroomd, morgen vertrekken we!

Lien

Et j'ai jeté, jeté-e, et je suis fatigué...

Het voorbije weekend zijn Jim en ik in de kelder gedoken om er met vanalles terug uit te komen... En er kwam begot veel uit! Hout en hout en hout en ne kapstok en een kastje en karton en manden en een broodtrommel en ongebruikte stukken van na een keukenverbouwing en overschotten van na een zolderverbouwing en gazomaardoor en gazomaardoor...
Een paar jaar geleden hebben wij onze zolder omgevormd tot twee kamers, niet dat dat zo belangrijk is, maar toen is er wel heel veel naar onze kelder (en naar onze slaapkamer) verhuisd... dat daar sindsdien niet meer terug uit tevoorschijn gekomen is. De moraal van dit verhaal: gooi of geef alles onmiddellijk weg als je het niet meer nodig hebt! Echt waar!!!
Nu ja, we hebben nu al wel wat hout om in onze kachel in Saint Rémi te stoken natuurlijk en ook lattenbodems die nu van pas komen... en de kringloopwinkel is weer heel wat spullen rijker (ik kreeg trouwens een aankoopbon van €5.00 kado omdat ik zoveel spulletjes binnenbracht!) Gisteren hebben we het containerpark dan maar gaan vullen, waarvoor dank aan Vake!!! en dat koste wel meer dan die €5.00... Na de containersessie was ik dan ook stik kapot. Maar ik ben zo blij dat het allemaal weg is! Gewoon weg, weg, weg en weg... een heerlijke bevrijding. (En ja, ik weet dat ik dat nog al eens geschreven heb.)

Ik heb gisteren avond dan nog maar een paar containers op het containerpark bij gefantasserd: eentje om schuldgevoelens in te deponeren (die heb je eigenlijk gewoon nooit nodig maar je vind ze toch overal terug!) en nog eentje om oude patronen en emoties in te steken die je  niet meer nodig hebt. Ik heb nu in ieder geval het plan om regelmatig langs mijn gefantasserd containerpark te gaan... ik merk net dat ik nog geen tarieven had bedacht: ik ga voor een gratis containerpark, ja, dan breng je het veel sneller weg!

Tijdens onze opruimactie dit weekend heb ik ineens beseft dat we 'echt' gaan verhuizen. En dan bedoel ik dat we echt alles meenemen, dat ons huis echt helemaal leeg moet zijn...  Het is niet gewoon een aantal spulletjes bijeen rapen om even in Frankrijk te gaan verblijven maar we verhuizen zelfs lege bloempotten en hout dat misschien nog dienst kan doen voor iets...

En die 'echte' verhuis heeft nu ook een echte datum gekregen: binnen 3 weken zijn we weg! Nog drie keer naailes, nog drie keer zwemles, nog drie keer op en af rijden voor papa... Spannend!

Lien

Lien Alaerts

Ik begin erover na te denken om toch een scheiding aan te vragen. Nee niet omdat ik niet meer mee naar Frankrijk wil verhuizen maar omdat die franseusen mij omdopen tot Lien Alaerts! Met alle respect hé, maar ik ben en blijf Lien Verbeeck. Ik kan de Alaerts-clan toch niet bezoedelen met al mijn twijfel capaciteiten, laat staan dat ik me volledig moet vereenzelvigen met de scheetfamillie! Ons vake is nu al beschaamd genoeg als zijn meiske toch eens ne scheet laat: meiskes doen da toch niet?! En jawel Timon is zo fier als ne gieter als hij weer eens over kaka bezig is: dat is omdat ik nen Alaerts ben! glunder, glunder : )
Een paar jaar geleden heb ik vrijwillig gekozen om als mevrouw Alaerts -Verbeeck door het leven te gaan. Ik heb daar op voorhand goed over nagedacht en ik heb daar ook nog steeds geen spijt van, hoewel ik daar nu dus begin aan te twijfelen... Ik krijg dus een bankkaart met de naam Lien Alaerts!

En hier dreigt het nu ook mis te lopen:
In Frankrijk eet men 's middags warm. Een voorgerecht, een hoofdgerecht én een dessert.
In eerste instantie was ik wat in m'n gat gebeten omdat het toch wel mijn trots is om eten voor mijn kroost op tafel te zetten.
In tweede instantie was ik eigenlijk opgelucht omdat ik het de laatste jaren niet meer zo simpel vind om elke dag weer iets op tafel te toveren, vooral als er lange gezichten en woordwisselingen aan te pas komen...
In derde instantie zag ik het helemaal zitten: ik kan 's middags voor mezelf heerlijke bergen groenten klaarmaken met sobanoedels en miso en wat ik nog allemaal kan verzinnen wat ze aan mijn tafel niet lusten. Dus joepie: ik kan voor mezelf koken, zonder lange gezichten en discussies zoals op dit huidige moment.

Vandaag stond er een heerlijke zelfgemaakte groentencurry op tafel, samen met rijstnoedels omdat de rijst blijkbaar op was en aangevuld met kroepoek om een beetje tegemoet te komen aan de wensen van mijn zoon... veel kroepoek heeft hij naar binnengewerkt, maar van de rest gingen geen drie happen door zijn stroot. En nu ligt hij in bed te huilen omdat hij honger heeft: omdat ik zo'n vies eten heb klaargemaakt! Hij stond al twee keer terug beneden (wat hij eigenlijk nog nooit heeft gedaan!) om toch nog maar eens te zeggen hoe vies mijn eten toch wel was en dat ik hem nu toch wel onmiddelijk eten moest geven dat hij wel lust...
Nu de regels rond eten zijn hier al hééél lang hetzelfde en duidelijk: we eten aan tafel, als zijn bord leeg is krijgt hij dessert, anders niet. Als hij iets niet lekker vind moet hij dat van mij helemaal niet op eten maar dan dus ook geen dessert of iets anders (en zeker niet op het moment dat hij moet gaan slapen).
Ik snap niet hoe je op zo'n moment niet kwaad word... ik zou eigenlijk het liefst van al ook beginnen huilen nu.

Met dit kleine live- voorbeeld als intermezzo wou ik dus nog vertellen dat we een reglement van de refter gekregen hebben en dat zinde me niet zo: als één van de ouders niet werkt mag je kind maximum 2 dagen per week in de refter blijven eten. Ik hoop dat we daar nog inspraak in hebben want deze strijd wil ikstaken!

Lien (Verbeeck!)

en het kwam dichter en dichter, en het naderde!

Op dit moment staat alles in een stroomversnelling: in de kerstvakantie verhuizen wij naar Frankrijk!
Wat ooit een idee was komt naar mijn gevoel erg dichtbij: nog vijf weken.
En het kwam dichter en dichter en het naderde!

Vorige week kwamen de verhuisfirma's en immokantoren over de vloer... Ik moet zeggen dat dat een grotere emotionele impact had dan ik verwacht had. Al die mensen die zomaar even in mijn huizeke komen binnenkijken in alle hoekskes en kantjes... alsof er een oordeel over mijn huis en mijn manier van leven ging worden geveld. Vreemd gevoel!
Het was de eerste week dat ik mijne Jim miste! Het is tot hier toe dus verbazingwekkend goed gegaan met onze lange afstands relatie maar vorige week was het ineens: ik mis je zo, ik mis je meer en meer...

En vrijdag ben ik dan in de slaapkamer beginnen inpakken. Die kamer moet nog geschilderd worden dus daar moet als eerste plaats geruimd worden... Dus de eerste dozen zitten vol. Ik heb 3 groepen gemaakt: 'wat moet mee', 'wat mag weg' en 'opslag' (wat mag niet weg maar heb ik in Frankrijk ook niet nodig). Deze laatste categorie was volgens Jim totaal overbodig... en toch wil ik mijn uitgesorteerde schoolboeken (in mijn geval tekeningen, eindwerkjes en mijn collectie, stalen en tapijten van textielontwerp) nog niet weggooien en heb ik ze tegelijkertijd ook niet nodig in Frankrijk.
Wat is het verleidelijk om tijdens het inpakken beginnen te mijmeren en dus niet verder te doen... dit gebeurd vooral als ik niet weet wat ik met iets moet doen. Ik moet mezelf dan weer opnieuw aansporen om gewoon verder te doen.
Vandaag is dan de eerste auto naar het kringloopcentrum gebracht (waarvoor dank moeke!) Ik verbaas me er opnieuw over hoe goed dat dat toch voelt: weg met wat je niet meer nodig hebt en er komt opluchting en een vrij gevoel voor in de plaats. heerlijk!

Lien

Met zijn wagen volgeladen

Ja,ja, vanmorgen is Jim vertrokken met zijn wagen volgeladen... en weg was hij! Zou het zo voelen om je zoon of dochter op kot te zien vertrekken? Nou, dan heb ik alvast eens geoefend tegen de tijd dat Timon er ook aan begint.
We hebben dit weekend een overlevingspaket samengesteld: een matras, zijn zitbal, zijn versleten tafel omdat we daar te poten konden afvijzen, een deken en lakens, een emmer en vod, wat borden, tassen, bestek, een pan en kookpotje, een waterkoker...
En kijk wa ne schone foto Jim heeft gemaakt van onze nieuwe sleutels! Welke sleutelhanger zou Jim kiezen?

En nu is het wachten op de afmetingen van de kamers zodat ik een betere planning kan uitdokteren over welke kasten en tafels mee moeten... 

De ideeën om te schilderen komen ook op gang na een feng-shui analyse...

Ik kijk ernaar uit!

Ondertussen hou ik mij ook bezig met het zoeken van verhuisfirma's voor het aanvragen van offertes. Wat een wereld opzich zeg! Het is gewoon een beroep om iemands anders kasten uit te laden en in te pakken en indien nodig zelfs terug uit te pakken op het nieuwe adres...  

Ook moet ik afspraken maken met immo-kantoren om ons huis te huur te zetten... 

Verder zit er alweer een gat in mijn muur en plafond in de keuken  (die ik een paar maanden geleden helemaal opnieuw geschilderd heb) om te voorkomen dat het water deze winter weer gaat bevriezen. Want dat kan niet als we ons huizeke moeten verhuren hé. Dat blijft toch nog wel een rare gedachte hoor: mijn huizeke aan iemand anders toevertrouwen.

Lien

Getekend!

Hierbij kan ik jullie officieel medelen dat ons contract getekend is! Wij kunnen zeer binnenkort in ons nieuwe huur-optrekje. Dus nu gaat het echt gaan gebeuren, spannend!
Nu was het huis volledig leeggemaakt (chapeau voor de eigenaars die enorm hard gewerkt moeten hebben!!) en het voelde er opnieuw goed! Gewoon goed, zonder crisis, huilbui of andere rariteiten... een gewoon rustig goed gevoel. Wat heerlijk!
De eigenaars zelf waren ook erg fijne mensen, wat ook een goed gevoel geeft. Zij zitten zelf al 4 jaar in Macau (naast Hong-Kong) en gaan daar blijkbaar nog even blijven.
Ik zie het helemaal zitten om daar te wonen, te koken, mensen te ontvangen, van de tegeltjes te genieten, kleurtjes te kiezen en in te richten, een werkkamertje te maken en mijn ding doen (wat dat dan ook moge weze).

Timon had onmiddelijk zijn kamertje gekozen: er was dan ook ééntje kant en klaar in het oranje! Maar bij het naar huis rijden moest hij toch wel meedelen dat ons huisje thuis in België toch wel veel leuker is...hij kon dit zelf ook verder uitleggen: We hebben daar al veel langer gewoond dus daarom is dat huisje natuurlijk leuker... Gisteren avond was hij dan ook droevig en had naar eigen zeggen 'vreemde gevoelens' (die enkel konden opgelost worden door bij ons te slapen of door een feestje) Ik moet eerlijk bekennen dat dit telkens opnieuw even pijn doet aan een mama hart! Ja, onze zoon moet zelf ook door al die gevoelens heen natuurlijk en ik zou hem daar zo graag voor willen beschermen! Maar dat kan dus niet. Ik kan er alleen maar zijn voor hem als hij me nodig heeft...

Jim heeft het loslaten dan weer op een erg letterlijke manier opgevat: de wc  heeft het in ieder geval geweten! En nu zijn Timon en ik ook aan de beurt precies, ik heb in ieder geval het gevoel dat ik naar een trouwfeest geweest ben: volledig plat, het gevoel in een visbokaal te zitten en de wereld rondom mij zit op een afstand.

Lien

Huizenkijkerij

Na een paar slapeloze nachten kon ik dan 's morgens vertrekken naar la France. De zenuwen waren veel hoger opgelopen dan de andere keer en vooral de vraag: 'en als er deze keer niets is dat mij aanstaat, moet ik dan vrede nemen met iets waar ik mij niet goed bij voel?' maakte me onzeker.

Er stonden 6 huizen op de lijst om te bezoeken en het begon al goed bij nr1: Een prachtig gerenoveerd klein dorpshuisje met een koer. Er waren mooie materialen gebruikt en voldeed volledig aan mijn smaak en het idee van ergens in Frankrijk te gaan wonen. Op dit huisje was al een optie genomen, dus we stonden op de tweede plaats.

Nr 2 was een huis dat ik zelf had doorgestuurd omdat de tegels mij aanstonden en de grote dubbele vensters in de living voor veel licht zorgen. De keuken zag ik ook volledig zitten... en dan waren er nog 5 slaapkamers, een dressing en een grote overloop. Aan plaats dus geen gebrek!
De tuin was niet schoon (recht en leeg) maar daar kan altijd iets aan gebeuren natuurlijk.

De volgende huizen vielen af en ondertussen hadden we ook al telefoon dat het eerste huisje verhuurd was. En dan kwam nr 6: een huis dat ik op voorhand een beetje had afgeschreven wegens een gigantische grote dennenboom in de tuin (ik heb niet zo'n beste relatie met dennen...). Maar dat huis was ook onmiddelijk ok, de indeling zat helmaal goed, de keuken was meer dan goed, de tuin was erg mooi ondanks de den en aan plaats ook geen gebrek.

Dus hadden we twee huisjes over, veel groter dan dat we tot nu toe gezien hadden in die prijsklasse. Alletwee met hun eigen voor én nadelen. Ze voldeden allebij aan onze wensen en we zagen het in allebij zitten om te wonen, zonder voorkeur voor het ene of voor het andere...
Dus we hebben ons voor beide huizen opgegeven en beslist dat het eerste huis dat Ja zegt tegen ons ook onze Ja zal worden.

En die Ja kwam gisteren avond al...voor het tweede huisje, Joepie! Ik merk dat ik nog  niet volledig enthousiast kan zijn tot we het daadwerkelijk getekend hebben... maar dat heeft zo zijn redenen hé! Maar we hebben nu in ieder geval een ja van de eigenaars, een afspraak om woensdag te gaan tekenen en de eigenaars te ontmoeten (dit zijn blijkbaar zelf expats...), dat is toch al veel verder dan bij het appartement de vorige keer...
En zo ziet ons optrekje eruit aan de buitenkant:

We zijn gisteren voordat we naar huis reden nog eens opnieuw naar dat huisje aan de buitenkant gaan kijken en het dorje eens gaan verkennen...
Het huis staat in een doodlopend straatje in een echt frans dorpje, Saint Rémi lès chevreuse, een vakantieplek midden in het natuurpark van Chevreuse! We hebben er al een marktje ontdekt op zaterdag en woensdag. Er is een bakker, een paar immo-kantoren, een kapper en nog een paar 'petit commerces'. De school is in het dorp en voor boodschappen te doen moet je naar een nabijgelegen dorp (geen 5min met de auto). En tijdens onze doorrit heb ik in de twee naburige dorpen al een biowinkel ontdekt!

Nog even wachten tot woensdag en dan kan ik beginnen plannen maken over de indeling en de kleuren...

Lien

Handleiding

Het is overduidelijk dat er een handleiding moet komen! Ik heb een mooi stappenplan uitgewerkt voor jullie:

STAP 1:  klik op de titel die je hier boven ziet staan in het blauw ('Handleiding' dus) en trek je van al die andere knoppen en flashie en dwingende 'word nu ook lid vaan google+' NIETS AAN.
Dus alléén op de titel klikken! En Hopla: ge komt op de blog terecht en kunt op uw gemak het hele bericht lezen zonder verder gestoord te worden door google +. (dat op die blauwe titel klikken doe je in het mailtje dat je krijgt in je mailbox van Google+/Lien Verbeeck).
Ik wil me bij deze alvast excuseren voor de googl+overlast, maar het bleek de enige manier om jullie automatisch een bericht te kunnen sturen als ik een nieuw verhaaltje heb toegevoegd. Ik heb jullie daarom allemaal in een kring geplaats zodat ik mijn berichten kan delen met jullie.
Achteraf kwam ik te weten dat jullie allemaal zo'n mail kregen 'dat ik jullie uitnodigde om ook lid te worden van...' en werd het mij duidelijk dat het ook zo'n facebook-achtig ding is... Voor alle duidelijkheid (als dat ondertussen nog niet duidelijk is tenminste) ge hoeft hier verder niks mee te doen! En nogmaals sorry hiervoor!!!

STAP 2: Als je zin zou hebben om te reageren op een bericht dan kan dat op de volgende manier: Onderaan al de berichten staat: geplaatst door Lien verbeeck met het tijdstip, en daarnaast staat 'geen opmerkingen' of bv '1 opmerking' in het geel. Als je daarop klikt krijg je de reeds geplaatste opmerkingen van andere mensen te zien en een vakje waar jij een tekstje kan in schrijven.
Een tekstje in dat vakje schrijven hoeft geen verdere uitleg denk ik maar dan... moet je in het meerkeuzevakje daaronder een profiel uitkiezen: daar kies je voor anoniem (dan hoef je nergens lid ofzo van te zijn), zet voor de gemakkelijkheid dan wel even je naam onder dat berichtje, dan weet ik van wie ik een reactie krijg : ))
Dan druk je op publiceren en zo kom je weer in een nieuw vakje terecht waar je moet 'bewijzen dat je geen robot ben'. Je ziet hier één wazige foto met een nummer op en één woord dat helemaal verwrongen is. Typ dit nummer en woord over en druk nogmaals op publiceren.
En nu zou jou reactie tevoorschijn moeten komen. Voilà, dat lukt ook alweer!

STAP 3: Om de handleiding volledig te maken kan ik je nog uitleggen dat je rechts van de tekst nog een kollom vind waar je alle voorgaande berichten kan terugvinden in een blogarchief, mooi gerangschikt per maand en jaar.


En dit allemaal om er zeker van te zijn dat jullie mijn nieuwe berichten kunnen ontvangen en lezen want nu vrijdag ga ik weer op huizenkijkerij in Frankrijk!
Ik ben benieuwd!
Lien

Probeer om te keren, probeer om te keren...

Terug naar af! Het appartement is niet van ons...
In frankrijk dien je normaal een dossier (met een hele hoop gegevens) in bij de immo-makelaar. Die immo-makelaar zorgt voor een aantal kandidaten en de eigenaar kiest dan zijn huurder uit de ingediende dossiers uit...
Maar wij hadden geluk: de immo-makelaar vond dit zelf geen fijn systeem en als één van zijn klanten ja zei dan staakte hij al de verdere bezichtigingen en was het appartement dus voor ons. Joepie! Dus wij waren zeker van ons nieuwe stekje!
Maar dat was buiten de verhuurder gerekend, die achter de rug van de immo-makelaar nog twee andere immo-makelaars had aangesteld...
en dus hebben wij nu helemaal geen appartement en moeten we opnieuw op jacht...

Probeer om te keren, probeer om te keren... awelè, de rek begint er wel uit te geraken hoor! Na de euforie van maandag ben ik me gewaar geworden hoe moe ik ben. Ik ben gewoonweg op! Ik ga er een beetje vanuit dat het een stress-ontladingsreactie is, alles komt eindelijk op z'n pootjes... en nu begint alles weer opnieuw: Eerst wachten op een bestelbon van HR, dan opnieuw een afspraak maken met Nathalie en zo zijn we gemakkelijk weer een paar weken verder in de hoop dat er dan iets uit de bus komt.
Het is vooral dat wachten dat zo m'n keel begint uit te hangen. Het niet weten waar je aantoe bent. En sorry als het allemaal niet positief is... maar het is nu zo.

Lien

Ik heb er zin in!

De grote paniek van die nacht is al weer lang achter de rug hoor! Ik denk dat de grootste schock was: nu gaat het hier echt gebeuren en ik kan niet meer terug... waaaaahh!

Nu de vorm concreet word schiet ik in actie. Ik begin plannen te maken over indelingen en hoe we sommige dingen kunnen regelen, ik ben vertroken! Ik heb er zin in en dat is heel prettig.

Bij ons eerste bezoek aan Versailles in de paasvakantie was mijn droom zo'n beetje in duigen gevallen: door inspirerende straatjes Timon naar school brengen, op de markt groentjes gaan kopen om te koken, een leven te voet met alles in de buurt... inspiratie opdoen om zelf verder te werken...
En nu klopt dit plaatje plots weer wel. Er staat mij een leven 'à pied' voor de deur en ik zie het helemaal zitten: Je jas aantrekken en uit eten gaan, door de straten Timon naar school brengen en kunnen opvolgen wat er zich in de etalages afspeelt, de trein om de hoek pakken naar Paris om stof te kopen of een museum te bezoeken, met de auto naar het nationale natuurpark van Chevreuse om te wandelen, te voet naar een opleiding ( of eventueel werk?), bezoek ontvangen in ons mooie appartement, misschien kan ik mijn voiture wel achterlaten..., te voet naar de markt om groentjes te kopen, en eerst natuurlijk dat appartementje inrichten!

Mijn eerste gevoel in deze stad was heel fijn, mijn eerste gevoel in dit appartement was super... Ik kijk er naar uit!

Lien

et j'ai pleuré, pleuré, et on a décidé.

Gisteren hadden we opnieuw een rendez-vous met Nathalie voor de grote huizenjacht...

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het de laatste weken niet zo gemakkelijkk heb gehad, het is me de laatste week pas gelukt om terug een sprankje positiviteit ten aanzien van onze verhuis tevoorschijn te toveren. Ik had er helemaal geen gevoel meer bij.
Dit in groot contrast met hoe ik mij hier thuis voelde: goed in mijn vel, goed in mijn huis, vol van ideeën voor web-sites, geboortekaartjes, sjalen, hartjes:  een ware explosie aan creatief gedachtengoed... heerlijk dat ik dat eens in volle stroom kan meemaken!
Mede hierdoor valt de afwezigheid van mijn man gedurende de week voor mij ook mee. Ik ben er ondertussen ook al wel een paar jaar aan gewend natuurlijk en nu is het gewoon duidelijk: van maanag tot vrijdag is hij er niet. Duidelijkheid geeft ook rust.

Maar nu dus over gisteren! Nathalie had ons al gewaarschuwd dat het erg kalm was de huizenmarkt maar dat er toch een paar de moeite waard waren, dus er was een halve dag voorzien. Tot er plots een reeks huizen in Montigny bij kwamen...
Dus een héle dag huizen en appartementen bekijken: van het ene naar het andere en dan 's avonds beslissen... Het was een erg lange dag en een erg korte nacht!
(Toch even vermelden dat het echt de moeite waard is om zo'n begeleiding te nemen moest je ooit voor dezelde uitdagingen komen te staan. Je bent zelf meer als een maand bezig om te bezichtigen wat wij gisteren op één dag hebben kunnen  zien)

Na onze dag hadden we drie mogelijkheden over: 2 huizen en één appartement. Het appartement in perfecte staat, de twee huizen hadden allebei de nodige lagen verf enzo vandoen.
Het was voor ons allebei duidelijk dat het geen zin had om nog te wachten op beters... We hebben een erg uitgebreide selectie woningen gezien. De huizen zijn altijd in slechtere staat dan het gemiddelde appartement en een appartement dat nog beter was dan dit zouden we niet meer vinden. (we waren hier de eerste bezoekers dus dat was sowieso snel beslissen)
Bij een tasje thee en een biertje hebben we dan een puntenverdeling gemaakt: en ze scheelden allemaal een half puntje... Ze hadden allemmaal hun eigen voordelen en nadelen...

Ik zal misschien nog even opnieuw de streek situeren: iedereen kent Parijs, de hoofdstad van frankrijk.
Ten zuid-westen van Parijs ligt Versailles, van bij ons aan de andere kant van Parijs dus (dat zullen jullie normaal ook nog wel kennen)
En dan nog een beetje verder heb je de stad Montigny- le-Bretonneux (in Saint-Quintin-en-Yvelinnes).
Je kan Montigny dus een beetje vergelijken met Leuven ten opzichte van Brussel. Het is een nieuwe stad waar ik een fijn gevoel heb, maar dat had ik al eens uitgelegd zeker?!

Dus nu kan ik verder uitleggen over de huisjes:

1. Het appartement ligt midden in het stadscentrum van Montigny, alles op wandelafstand, inclusief mooi park in de stad. Zeer goede staat en afwerking (echte parket door het hele appartement) Mijn onmiddelijke 'Ja'. Maar kan je met een kind op appartement zitten? Kan Jim in het midden van een stad leven en tot rust komen? Is de school in het midden van de stad goed genoeg?
2. Het eerste huis ligt in Voisins-les-Bretonneux: te vergelijken met Wijgmaal. Een woonwijk 'au calme', school en dorp op wandelafstand alsook een park waar mama's met de kinderen gaan spelen en dichtbij het begin van het grote nationaal natuurpark van chevreuse... Het huis in slechstte staat: dit moet echt overal met een laag verf bewerkt worden, maar dat zou ook een voordeel kunnen zijn, géén isolatie en nog een paar gekke dingen. Een grote open keuken en mooie, kleine tuin als extra.
3. Het tweede huis lag in de rand van Montigny: neem Kessel-lo als vergelijking. De school recht voor de deur en aan twee kanten de mogelijkheid om naar een park te wandelen (provinciaal domein kessel-lo) Voor mij voelde het hier druk en wemelig aan in de straten, het huisje was in vrij goede staat maar toch ook nodig om te verven en een groot nadeel voor mij was de ligging van de keuken: volledig appart, hier ben ik dan ook op afgeknapt. Dit huis zou Jim zijn eerste keuze geweest zijn.

Dus na nog discussieren viel het laatste huis dan toch af. Zowel keuken en tuin waren in het andere huis beter en het lag dan nog eens veel rustiger...

Dus wij nog eens terug naar dat huisje in Voisins gereden. Daar buiten aan het kijken kwamen de bewoners net van een wandeling terug en de meneer nam nog even tijd om met ons te praten. nog eens heel erg bedankt meneer! Nu kwamen we dus te weten dat de verhuurder helemaal niet voor zijn huisje zorgt: als er problemen waren moest de huurder zijn plan trekken, geen isolatie, je moet het wasmachine uitrekken om de droogkast te kunnen gebruiken, waarschijnlijk zelfs geen aarding voor de electriciteit,... tegels die losliggen, enzovoort... hij was heel content van de omgeving en ze deden alles te voet... maar.

Allemaal goed en wel maar ons Vake woont niet om de hoek in Voisins en als ik zo'n hoge huur betaal heb ik het graag allemaal netjes en inorde! Onze conclusie was: hier gaan we ruzie over beginnen te maken met elkaar en dat is het ons niet waard!

Dus toen bleef alleen nog het appartement over! 

Op dit moment kon ik de switch niet terug maken naar het appartement. Ik had het losgelaten omwille van de rust, de doodlopende straat, de mogelijkheid voor Timon om te spelen met vriendjes uit de buurt, de school en de tuin voor ons...

En Jim wou nu laten weten wat we gingen doen...

STRESS! Maar uitstellen heeft inderdaad ook geen zin...

Dus we hebben een appartement in centrum Montigny le Bretonneux toegezegd! 

En hier verdween ik verder de radar. Ik kon niet meer voelen, en ik geraakte daar helemaal van in paniek. Ik kon de possitieve zaken van het appartement niet meer zien alleen één grote vraag kunnen wij in een stad wonen? kunnen wij op een appartement wonen? Kan je dat een kind aandoen?

Middernacht: dit klopt niet voor Timon, ik voel mij schuldig naar Jim en Timon... et j'ai pleuré, pleuré

Gaan we nu echt naar Frankrijk verhuizen?

Vanmorgend (om 6u al) was er wat rust en kon het possitieve van het appartement weer naar boven komen: het is gewoon een prachtig appartement met 4(!) slaapkamers, gemakkelijk te poetsen, plaats voor mij, goed gevoel voor mij, plaats voor Timon met zijne Lego, plaats voor ne grote zetel voor Jim en last but not least plaats voor bezoek! Joepie!

Een prima keuken, midden in 't stad, alles te voet, winkels in de buurt voor inspiratie en aankopen, prachtig park op 600m, op 1 à 2km la base de loisir: groot recreatie domijn met allerlij activiteiten... 

En het leven in de stad moeten we gewoon allemaal uitproberen om te zien of het ons lukt. En als dat niet zo is moeten we gewoon een ander onderkomen zoeken: we huren tenslotte maar!

Toch nog even meegeven dat Timon duidelijk juichende vuisten omhoog stak bij ons nieuws: zijn mooie park is in de buurt en zijn tekening van hoe we ons huisje er wilden hebben uitzien komt duidelijk het meest in de buurt: een giga huis met héééél vééél raampjes en een bowlingbaan beneden (die is in een commercieel centrum om de hoek!)

Lien

La douce Belgique

Alors, we zijn dus woensdag een toertje gaan maken en hebben 1 huisje en 1 appartement bezocht. Het is daar tijdens de vakantie ook kalmer op huizen verkoop en verhuur gebied, net zoals bij ons, vandaar dat we maar 2 huisjes bezocht hebben.
Het was een waardevolle rit door de streek, Nathalie kon overal wat extra uitleg bij geven die zeer welkom was en bevestigde onze eigen bevindingen en opmerkingen. Dus we zitten alvast op één lijn.Tot daar ging alles goed.
Het eerste huisje dat we bezochten, in een iets achtergelegen gemeente, was piepklein: 80m2. De helft van onze living, de keuken een vierde van onze keuken, drie kamers elk de helft van onze kamers en nog een bergplek onder de trap (zo de driehoek die daar overschiet). Het had een 'tuin' ter grote van een teras aan een appartement en jawel een garage juist ter grote van een auto en een autostaanplaats. Dit alles voor de lutele prijs van 1400€ per maand. Ik vergelijk dit huisje met een huisje uit de wijk van Rotselaar, hoewel die volgens mij zelfs ruimer zijn en het tienvoud aan tuin hebben.
Ik ga klaar en duidelijk bekennen dat dit een behoorlijke opdoffer was!

Misschien moet ik eerst wat extra uitleg geven over hoe Jim en ik zijn opgegroeid: elk in een moderne, grote, ruime, nieuwbouw villa door onze ouders zelf neergepoot. Met veel grote ramen en veel licht, dit alles dan nog eens op een lapje grond om op z'n frans U tegen te zeggen!
Dus ja, we zijn waarschijnlijk verwend en vooral aan veel ruimte gewend... La Belgique avec beaucoup place!

De volgende halte was een appartement: iets ruimer in alles. Het teras was te vergelijken met de tuin van het huisje en voor de rest was alles ruimer. Je kon zowel van de living als van de keuken op het teras, wat erg praktisch is en de keuken was, laten we zeggen, 'erg speciaal' maar ik zou er wel kunnen in koken.
2 wc's just a coté: vreemd om daar je ruimte aan op te souperen maar allé... Ook twee badkamers: allé 1 badkamer met bad en aan de grote slaapkemer een douchekamertje zonder deur aan vastgemaakt. Ook dit vind ik echt zonde van de plaats... maar wie ben ik natuurlijk?!

De conclusie van onze hele rit is dat we voor ons budget waarschijnlijk alleen een appartement kunnen nemen (en ik die dacht dat Jim toch niet zo slecht verdiende! Wie kan er zich in godsnaam een huis van 3000€ per maand veroorloven???) Op zich is dat voor mij minder een probleem dan voor Jim: het kan er ook erg gezellig en erg gemakkelijk om te poetsen natuurlijk. En toch kwam ik helemaal teleurgesteld naar huis... Ik had me zo'n schoon oud huizeke op den buiten voorgesteld, liefst met wat kamers op overschot zodat familie en vrienden helemaal welkom zijn om op bezoek te komen... En het is vooral dat dat nu steekt: waar steek ik mijn bezoek weg op een appartement? Waar steek ik al mijn stofkes en naaimachienes weg? Een waar kan ik mijn houten hartjes uitzagen uit een plank????
Jim heeft zijn werk en weet waarmee hij zich moet bezig houden maar waar ga ik mij in godsnaam mee bezighouden daar? Ik merk nu dat ik echt uitkeek naar het ontvangen van bezoek, in een mooi huiske... En het voelt zo leeg en ver weg als dat niet zou kunnen...

En hoe heerlijk wonen wij hier in ons huizeke in Wilsele: wat een grote luxe villa bezitters zijn wij! Wa e schoon hofke hebbekik! En hoe zalig was het in mijn eigenste bedje onder mijn iigen dekentje!

Dus dip-mood nummer 2 is groter en steviger dan de eerste!
Benieuwd wat er nog allemaal gaat komen?!

Lien

opklaring

Gisteren morgen opgestaan in dip-mood! Wat komen we hier eigenlijk zoeken???

Na de middag zijn we dan toch met wat tegenzin eens in Montigny-le-Bretonneux gaan rondkijken. En daar verdween de dip-mood als vanzelf...
Montigny-le-Bretonneux heeft een gezellig centrum: een paar nette winkel straten, een groot centre-commercial met cinema zalen, een theater en museum en vooral veel water in de stad. Kortom het was er gezellig ondanks dat het een nieuwe stad is.
Ik heb samen met mijn zoon een ritje op zo'n oude paardemolen gedaan, naast een prachtig pleintje met grote waterpartij.

En toen kwam het pas: na het volgen van nog een paar waterpartijen kwamen terecht in een mooi park.

Een park waar geleefd word, waar mensen en jeugdigen in rondwandelden en zaten te kletsen of verliefd te worden (als ze dat al niet waren natuurlijk). Door het park liep ook een riviertje, mooi aangelegd met grote stenen en soms een klein watervalletje. Ook het doolhof  van hagen sprak tot timon's verbeelding...
Zelfs Timon zij ondanks dat hij het daar niet leuk ging vinden als hij niets van Lego mocht kopen (dit mag je opvatten als een dreigement hoor!) dat hij het daar echt wel fijn vond. ''ook al hadden we dat niet gedacht hé mama''
Dit had ik bv in Versailles helemaal niet gevoeld: dat blijft voor mij een grote grijze stad waar ik geen leven heb gevoeld. Wel hoooopen toeristen.

Montigny-le-Bretonneux is van grote misschien te vergelijken met Leuven, hoewel het centrum kleiner is. Nu nog uitvinden waar we daar ergens in de omgeving kunnen wonen : ))
Misschien kan Nathalie ons daar sebiet meer uitleg over geven: onze eerste huisjes kijk/orientatie ronde komt eraan...

Lien

De eersten

Gisteren hebben we ons eerste bezoek ontvangen. Allé 't is te zeggen, zij hebben ons in hùn vakantie verblijf ontvangen... Sommigen willen nu eenmaal de eersten zijn hé!
We hebben samen wat rondgehangen in Plaisir, op 'kleine kinder tempo', maar het was erg gezellig!
Zij verbleven in een gigantische vierkantshoeve, wat afgelegen tussen de velden, op de weg van Fontenay-le-Fleury naar Bailly. De hoeve werd volgens mij door een aantal mensen permanent bewoond en heeft een aantal gastenverblijven.
Het huis van de eigenaars zelf was in de voormalige koeienstal gelegen: een prachtig gerenoveerde open ruimte met een open keuken, draaitrap, openhaard en parket vloer in combinatie met natuursteen. De muren vrij ruw gelaten en wit gekalkt en grote ramen om veel licht binnen te laten. Aan de langste muur hing het houten voedergeraamte nog aan de muur, mooi intact gelaten. Awel, zo zie ikke'net wel zitte zene!
Voor de rest was de hoeve omgeven door paarden, velden en wandelwegen, op een paar kilometer van de tuinen van Versailles.

Nadien hebben we nog een toertje gereden langs Elancourt, Maurepas, Le Mesnil -st Denis, Chevreuse, St Remy- les-chevreuse en Châteaufort. Le mesnil-st Denis heeft ons tot een wandelingetje aangezet: er heerst een fijne dorpsfeer. de kanten van Chevreuse waren plots erg heuvelachtig en daar stond ergens in de kant een modern huis met hout afgewerkt, jawel jawel, het bestaat hier dus ook maar het is duidelijk een uitzondering!

( ik wou hier graag een fotoke van de streek zetten zodat jullie kunnen volgen maar da is nie gelukt... Bekijk het even op www.googlemaps.com )

Vandaag zijn we nog wat gaan rondtoeren. Via Versailles en La Celle -st Cloud naar Louveciennes: een prachtige vakantie aandoende plek maar is blijkbaar al een duurdere regio om te wonen. Ik snap waarom: het was er gewoonweg schoon! En ook weer heuvelachtig.
Daarna langs Marly-le-roi, door la forêt Marly-le-roi (een imense groene zone) naar Noisy-le roi en Bailly om terug in St-Cyr-L'ecole aan te komen.

Mijn algemenen indruk is dat het hier wel verzorgder of netter is dan je gewend bent van bv zuid Frankrijk. De huizen zijn heel anders dan thuis en toch verschillen ze dan weer per regio. Ze staan ook dichter op elkaar en vaak in woonwijken.
En de plaatsnamen spreken wel tot de verbeelding hé!

Ik moet zeggen dat het allemaal een beetje verwarrend is: 'zo even gaan rondkijken waar je het leuk vind om te wonen...'
Als je naar Indië gaat verwacht je je dat het daar heel anders is als thuis. Frankrijk ligt naast onze deur en ik moet eerlijk toegeven dat ik er niet zo bij stil gestaan heb. Maar alles is gewoonweg anders!

Lien

Klein kleiner grootst...

Vorige week zag ik dat Jim enkele verwondingen had opgelopen aan zijn benen, nu snap ik waarom... Ze hebben hem in een kaboutervilla te logeren gelegd! Je kan hier geen stap zetten zonder ergens tegenaan te stoten. Ik doe alvast m'n best om me niet te stoten maar verwacht dat dit gebeurd op het moment dat ik er niet met mijn volle aandacht op geconcentreerd ben. We hebben nogal wat moeite moeten doen om de luchtmatras voor Timon nog bij op de kamer te krijgen, maar uiteindelijk toch gelukt. 

Jim had nog geen eten klaargemaakt, wat ik volkomen kan begrijpen zelfs los van het feit dat hij zich daar normaal gezien nooit mee bezig houd en los van feit dat hij warm eten heeft op zijn werk. Ik weet echt niet of ik er hier deze week zelf in ga slagen... 

Ik moet eerlijk toegeven dat de badkamer in verhouding tot de rest 'erg  ruim is', voor kabouters vast een balzaal!

Gisteren avond, na onze aankomst, zijn we Jim zijn voorlopige voiture gaan ophalen bij zijn bedrijf. Ik wist al dat het een witte citroën C4 was... eerst stijgerde ik bij het idee een witte auto te krijgen, ik kreeg al wilde plannen om hem op te smukken met rode bolletjes ofzo... maar voorlopig is voorlopig hé! 

Tot ik gisteren in de auto binnenkeek: er is geen achterbank in de wagen, de achterzetels zijn volledig verwijderd om er een grote kofferbak in de plaats te zetten. Eén voordeel Timon vond het onmiddelijk een coole auto, hij stelde voor dat zijn plaatsje dan in de koffer was en zag het heleemaal zitten! 

Dus  een appartement en een voorlopige auto waar we niet met ons gezin in passen, en niet dat we zo'n groot gezin hebben hé!

Ik moet zeggen dat m'n verbazing hier wel tot leven gewekt word!

Naast al dat kleins heb ik gisteren avond ook kennis gemaakt met de grootsheid van Frankrijk:  

E Leclerc in zijn volle ornaat!

Lien

Voilà, we zijn van start!

Het contract is getekend, de eerste week Frankrijk zit er al op voor Jim, het afscheid is gevierd in Finland... en vanmorgend is hij opnieuw vertrokken naar Trappes.
Jim gaat dus voor zijn werk naar Frankrijk, regio Versaille (Parijs). Eerst met de week op en af todat we alles geregeld hebben en een huisje en school gevonden hebben.  Hij heeft nu in Saint-Cyr-l'ecole een piepkleine studio.
Eind deze week gaan Timon en ik de streek eens mee te verkennen. Dan hebben we al een eerste huisjes kijk ronde: een soort orientatie bezoek van de streek en soorten huizen. Ik ben benieuwd of er daar huizen zijn die aan mijn hoge eisen kunnen voldoen! (zeker nu mijn huisje hier eindelijk wat vorm begint te krijgen!)

Lien