Huizenkijkerij

Na een paar slapeloze nachten kon ik dan 's morgens vertrekken naar la France. De zenuwen waren veel hoger opgelopen dan de andere keer en vooral de vraag: 'en als er deze keer niets is dat mij aanstaat, moet ik dan vrede nemen met iets waar ik mij niet goed bij voel?' maakte me onzeker.

Er stonden 6 huizen op de lijst om te bezoeken en het begon al goed bij nr1: Een prachtig gerenoveerd klein dorpshuisje met een koer. Er waren mooie materialen gebruikt en voldeed volledig aan mijn smaak en het idee van ergens in Frankrijk te gaan wonen. Op dit huisje was al een optie genomen, dus we stonden op de tweede plaats.

Nr 2 was een huis dat ik zelf had doorgestuurd omdat de tegels mij aanstonden en de grote dubbele vensters in de living voor veel licht zorgen. De keuken zag ik ook volledig zitten... en dan waren er nog 5 slaapkamers, een dressing en een grote overloop. Aan plaats dus geen gebrek!
De tuin was niet schoon (recht en leeg) maar daar kan altijd iets aan gebeuren natuurlijk.

De volgende huizen vielen af en ondertussen hadden we ook al telefoon dat het eerste huisje verhuurd was. En dan kwam nr 6: een huis dat ik op voorhand een beetje had afgeschreven wegens een gigantische grote dennenboom in de tuin (ik heb niet zo'n beste relatie met dennen...). Maar dat huis was ook onmiddelijk ok, de indeling zat helmaal goed, de keuken was meer dan goed, de tuin was erg mooi ondanks de den en aan plaats ook geen gebrek.

Dus hadden we twee huisjes over, veel groter dan dat we tot nu toe gezien hadden in die prijsklasse. Alletwee met hun eigen voor én nadelen. Ze voldeden allebij aan onze wensen en we zagen het in allebij zitten om te wonen, zonder voorkeur voor het ene of voor het andere...
Dus we hebben ons voor beide huizen opgegeven en beslist dat het eerste huis dat Ja zegt tegen ons ook onze Ja zal worden.

En die Ja kwam gisteren avond al...voor het tweede huisje, Joepie! Ik merk dat ik nog  niet volledig enthousiast kan zijn tot we het daadwerkelijk getekend hebben... maar dat heeft zo zijn redenen hé! Maar we hebben nu in ieder geval een ja van de eigenaars, een afspraak om woensdag te gaan tekenen en de eigenaars te ontmoeten (dit zijn blijkbaar zelf expats...), dat is toch al veel verder dan bij het appartement de vorige keer...
En zo ziet ons optrekje eruit aan de buitenkant:

We zijn gisteren voordat we naar huis reden nog eens opnieuw naar dat huisje aan de buitenkant gaan kijken en het dorje eens gaan verkennen...
Het huis staat in een doodlopend straatje in een echt frans dorpje, Saint Rémi lès chevreuse, een vakantieplek midden in het natuurpark van Chevreuse! We hebben er al een marktje ontdekt op zaterdag en woensdag. Er is een bakker, een paar immo-kantoren, een kapper en nog een paar 'petit commerces'. De school is in het dorp en voor boodschappen te doen moet je naar een nabijgelegen dorp (geen 5min met de auto). En tijdens onze doorrit heb ik in de twee naburige dorpen al een biowinkel ontdekt!

Nog even wachten tot woensdag en dan kan ik beginnen plannen maken over de indeling en de kleuren...

Lien

Handleiding

Het is overduidelijk dat er een handleiding moet komen! Ik heb een mooi stappenplan uitgewerkt voor jullie:

STAP 1:  klik op de titel die je hier boven ziet staan in het blauw ('Handleiding' dus) en trek je van al die andere knoppen en flashie en dwingende 'word nu ook lid vaan google+' NIETS AAN.
Dus alléén op de titel klikken! En Hopla: ge komt op de blog terecht en kunt op uw gemak het hele bericht lezen zonder verder gestoord te worden door google +. (dat op die blauwe titel klikken doe je in het mailtje dat je krijgt in je mailbox van Google+/Lien Verbeeck).
Ik wil me bij deze alvast excuseren voor de googl+overlast, maar het bleek de enige manier om jullie automatisch een bericht te kunnen sturen als ik een nieuw verhaaltje heb toegevoegd. Ik heb jullie daarom allemaal in een kring geplaats zodat ik mijn berichten kan delen met jullie.
Achteraf kwam ik te weten dat jullie allemaal zo'n mail kregen 'dat ik jullie uitnodigde om ook lid te worden van...' en werd het mij duidelijk dat het ook zo'n facebook-achtig ding is... Voor alle duidelijkheid (als dat ondertussen nog niet duidelijk is tenminste) ge hoeft hier verder niks mee te doen! En nogmaals sorry hiervoor!!!

STAP 2: Als je zin zou hebben om te reageren op een bericht dan kan dat op de volgende manier: Onderaan al de berichten staat: geplaatst door Lien verbeeck met het tijdstip, en daarnaast staat 'geen opmerkingen' of bv '1 opmerking' in het geel. Als je daarop klikt krijg je de reeds geplaatste opmerkingen van andere mensen te zien en een vakje waar jij een tekstje kan in schrijven.
Een tekstje in dat vakje schrijven hoeft geen verdere uitleg denk ik maar dan... moet je in het meerkeuzevakje daaronder een profiel uitkiezen: daar kies je voor anoniem (dan hoef je nergens lid ofzo van te zijn), zet voor de gemakkelijkheid dan wel even je naam onder dat berichtje, dan weet ik van wie ik een reactie krijg : ))
Dan druk je op publiceren en zo kom je weer in een nieuw vakje terecht waar je moet 'bewijzen dat je geen robot ben'. Je ziet hier één wazige foto met een nummer op en één woord dat helemaal verwrongen is. Typ dit nummer en woord over en druk nogmaals op publiceren.
En nu zou jou reactie tevoorschijn moeten komen. Voilà, dat lukt ook alweer!

STAP 3: Om de handleiding volledig te maken kan ik je nog uitleggen dat je rechts van de tekst nog een kollom vind waar je alle voorgaande berichten kan terugvinden in een blogarchief, mooi gerangschikt per maand en jaar.


En dit allemaal om er zeker van te zijn dat jullie mijn nieuwe berichten kunnen ontvangen en lezen want nu vrijdag ga ik weer op huizenkijkerij in Frankrijk!
Ik ben benieuwd!
Lien

Probeer om te keren, probeer om te keren...

Terug naar af! Het appartement is niet van ons...
In frankrijk dien je normaal een dossier (met een hele hoop gegevens) in bij de immo-makelaar. Die immo-makelaar zorgt voor een aantal kandidaten en de eigenaar kiest dan zijn huurder uit de ingediende dossiers uit...
Maar wij hadden geluk: de immo-makelaar vond dit zelf geen fijn systeem en als één van zijn klanten ja zei dan staakte hij al de verdere bezichtigingen en was het appartement dus voor ons. Joepie! Dus wij waren zeker van ons nieuwe stekje!
Maar dat was buiten de verhuurder gerekend, die achter de rug van de immo-makelaar nog twee andere immo-makelaars had aangesteld...
en dus hebben wij nu helemaal geen appartement en moeten we opnieuw op jacht...

Probeer om te keren, probeer om te keren... awelè, de rek begint er wel uit te geraken hoor! Na de euforie van maandag ben ik me gewaar geworden hoe moe ik ben. Ik ben gewoonweg op! Ik ga er een beetje vanuit dat het een stress-ontladingsreactie is, alles komt eindelijk op z'n pootjes... en nu begint alles weer opnieuw: Eerst wachten op een bestelbon van HR, dan opnieuw een afspraak maken met Nathalie en zo zijn we gemakkelijk weer een paar weken verder in de hoop dat er dan iets uit de bus komt.
Het is vooral dat wachten dat zo m'n keel begint uit te hangen. Het niet weten waar je aantoe bent. En sorry als het allemaal niet positief is... maar het is nu zo.

Lien

Ik heb er zin in!

De grote paniek van die nacht is al weer lang achter de rug hoor! Ik denk dat de grootste schock was: nu gaat het hier echt gebeuren en ik kan niet meer terug... waaaaahh!

Nu de vorm concreet word schiet ik in actie. Ik begin plannen te maken over indelingen en hoe we sommige dingen kunnen regelen, ik ben vertroken! Ik heb er zin in en dat is heel prettig.

Bij ons eerste bezoek aan Versailles in de paasvakantie was mijn droom zo'n beetje in duigen gevallen: door inspirerende straatjes Timon naar school brengen, op de markt groentjes gaan kopen om te koken, een leven te voet met alles in de buurt... inspiratie opdoen om zelf verder te werken...
En nu klopt dit plaatje plots weer wel. Er staat mij een leven 'à pied' voor de deur en ik zie het helemaal zitten: Je jas aantrekken en uit eten gaan, door de straten Timon naar school brengen en kunnen opvolgen wat er zich in de etalages afspeelt, de trein om de hoek pakken naar Paris om stof te kopen of een museum te bezoeken, met de auto naar het nationale natuurpark van Chevreuse om te wandelen, te voet naar een opleiding ( of eventueel werk?), bezoek ontvangen in ons mooie appartement, misschien kan ik mijn voiture wel achterlaten..., te voet naar de markt om groentjes te kopen, en eerst natuurlijk dat appartementje inrichten!

Mijn eerste gevoel in deze stad was heel fijn, mijn eerste gevoel in dit appartement was super... Ik kijk er naar uit!

Lien

et j'ai pleuré, pleuré, et on a décidé.

Gisteren hadden we opnieuw een rendez-vous met Nathalie voor de grote huizenjacht...

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het de laatste weken niet zo gemakkelijkk heb gehad, het is me de laatste week pas gelukt om terug een sprankje positiviteit ten aanzien van onze verhuis tevoorschijn te toveren. Ik had er helemaal geen gevoel meer bij.
Dit in groot contrast met hoe ik mij hier thuis voelde: goed in mijn vel, goed in mijn huis, vol van ideeën voor web-sites, geboortekaartjes, sjalen, hartjes:  een ware explosie aan creatief gedachtengoed... heerlijk dat ik dat eens in volle stroom kan meemaken!
Mede hierdoor valt de afwezigheid van mijn man gedurende de week voor mij ook mee. Ik ben er ondertussen ook al wel een paar jaar aan gewend natuurlijk en nu is het gewoon duidelijk: van maanag tot vrijdag is hij er niet. Duidelijkheid geeft ook rust.

Maar nu dus over gisteren! Nathalie had ons al gewaarschuwd dat het erg kalm was de huizenmarkt maar dat er toch een paar de moeite waard waren, dus er was een halve dag voorzien. Tot er plots een reeks huizen in Montigny bij kwamen...
Dus een héle dag huizen en appartementen bekijken: van het ene naar het andere en dan 's avonds beslissen... Het was een erg lange dag en een erg korte nacht!
(Toch even vermelden dat het echt de moeite waard is om zo'n begeleiding te nemen moest je ooit voor dezelde uitdagingen komen te staan. Je bent zelf meer als een maand bezig om te bezichtigen wat wij gisteren op één dag hebben kunnen  zien)

Na onze dag hadden we drie mogelijkheden over: 2 huizen en één appartement. Het appartement in perfecte staat, de twee huizen hadden allebei de nodige lagen verf enzo vandoen.
Het was voor ons allebei duidelijk dat het geen zin had om nog te wachten op beters... We hebben een erg uitgebreide selectie woningen gezien. De huizen zijn altijd in slechtere staat dan het gemiddelde appartement en een appartement dat nog beter was dan dit zouden we niet meer vinden. (we waren hier de eerste bezoekers dus dat was sowieso snel beslissen)
Bij een tasje thee en een biertje hebben we dan een puntenverdeling gemaakt: en ze scheelden allemaal een half puntje... Ze hadden allemmaal hun eigen voordelen en nadelen...

Ik zal misschien nog even opnieuw de streek situeren: iedereen kent Parijs, de hoofdstad van frankrijk.
Ten zuid-westen van Parijs ligt Versailles, van bij ons aan de andere kant van Parijs dus (dat zullen jullie normaal ook nog wel kennen)
En dan nog een beetje verder heb je de stad Montigny- le-Bretonneux (in Saint-Quintin-en-Yvelinnes).
Je kan Montigny dus een beetje vergelijken met Leuven ten opzichte van Brussel. Het is een nieuwe stad waar ik een fijn gevoel heb, maar dat had ik al eens uitgelegd zeker?!

Dus nu kan ik verder uitleggen over de huisjes:

1. Het appartement ligt midden in het stadscentrum van Montigny, alles op wandelafstand, inclusief mooi park in de stad. Zeer goede staat en afwerking (echte parket door het hele appartement) Mijn onmiddelijke 'Ja'. Maar kan je met een kind op appartement zitten? Kan Jim in het midden van een stad leven en tot rust komen? Is de school in het midden van de stad goed genoeg?
2. Het eerste huis ligt in Voisins-les-Bretonneux: te vergelijken met Wijgmaal. Een woonwijk 'au calme', school en dorp op wandelafstand alsook een park waar mama's met de kinderen gaan spelen en dichtbij het begin van het grote nationaal natuurpark van chevreuse... Het huis in slechstte staat: dit moet echt overal met een laag verf bewerkt worden, maar dat zou ook een voordeel kunnen zijn, géén isolatie en nog een paar gekke dingen. Een grote open keuken en mooie, kleine tuin als extra.
3. Het tweede huis lag in de rand van Montigny: neem Kessel-lo als vergelijking. De school recht voor de deur en aan twee kanten de mogelijkheid om naar een park te wandelen (provinciaal domein kessel-lo) Voor mij voelde het hier druk en wemelig aan in de straten, het huisje was in vrij goede staat maar toch ook nodig om te verven en een groot nadeel voor mij was de ligging van de keuken: volledig appart, hier ben ik dan ook op afgeknapt. Dit huis zou Jim zijn eerste keuze geweest zijn.

Dus na nog discussieren viel het laatste huis dan toch af. Zowel keuken en tuin waren in het andere huis beter en het lag dan nog eens veel rustiger...

Dus wij nog eens terug naar dat huisje in Voisins gereden. Daar buiten aan het kijken kwamen de bewoners net van een wandeling terug en de meneer nam nog even tijd om met ons te praten. nog eens heel erg bedankt meneer! Nu kwamen we dus te weten dat de verhuurder helemaal niet voor zijn huisje zorgt: als er problemen waren moest de huurder zijn plan trekken, geen isolatie, je moet het wasmachine uitrekken om de droogkast te kunnen gebruiken, waarschijnlijk zelfs geen aarding voor de electriciteit,... tegels die losliggen, enzovoort... hij was heel content van de omgeving en ze deden alles te voet... maar.

Allemaal goed en wel maar ons Vake woont niet om de hoek in Voisins en als ik zo'n hoge huur betaal heb ik het graag allemaal netjes en inorde! Onze conclusie was: hier gaan we ruzie over beginnen te maken met elkaar en dat is het ons niet waard!

Dus toen bleef alleen nog het appartement over! 

Op dit moment kon ik de switch niet terug maken naar het appartement. Ik had het losgelaten omwille van de rust, de doodlopende straat, de mogelijkheid voor Timon om te spelen met vriendjes uit de buurt, de school en de tuin voor ons...

En Jim wou nu laten weten wat we gingen doen...

STRESS! Maar uitstellen heeft inderdaad ook geen zin...

Dus we hebben een appartement in centrum Montigny le Bretonneux toegezegd! 

En hier verdween ik verder de radar. Ik kon niet meer voelen, en ik geraakte daar helemaal van in paniek. Ik kon de possitieve zaken van het appartement niet meer zien alleen één grote vraag kunnen wij in een stad wonen? kunnen wij op een appartement wonen? Kan je dat een kind aandoen?

Middernacht: dit klopt niet voor Timon, ik voel mij schuldig naar Jim en Timon... et j'ai pleuré, pleuré

Gaan we nu echt naar Frankrijk verhuizen?

Vanmorgend (om 6u al) was er wat rust en kon het possitieve van het appartement weer naar boven komen: het is gewoon een prachtig appartement met 4(!) slaapkamers, gemakkelijk te poetsen, plaats voor mij, goed gevoel voor mij, plaats voor Timon met zijne Lego, plaats voor ne grote zetel voor Jim en last but not least plaats voor bezoek! Joepie!

Een prima keuken, midden in 't stad, alles te voet, winkels in de buurt voor inspiratie en aankopen, prachtig park op 600m, op 1 à 2km la base de loisir: groot recreatie domijn met allerlij activiteiten... 

En het leven in de stad moeten we gewoon allemaal uitproberen om te zien of het ons lukt. En als dat niet zo is moeten we gewoon een ander onderkomen zoeken: we huren tenslotte maar!

Toch nog even meegeven dat Timon duidelijk juichende vuisten omhoog stak bij ons nieuws: zijn mooie park is in de buurt en zijn tekening van hoe we ons huisje er wilden hebben uitzien komt duidelijk het meest in de buurt: een giga huis met héééél vééél raampjes en een bowlingbaan beneden (die is in een commercieel centrum om de hoek!)

Lien