en het kwam dichter en dichter, en het naderde!

Op dit moment staat alles in een stroomversnelling: in de kerstvakantie verhuizen wij naar Frankrijk!
Wat ooit een idee was komt naar mijn gevoel erg dichtbij: nog vijf weken.
En het kwam dichter en dichter en het naderde!

Vorige week kwamen de verhuisfirma's en immokantoren over de vloer... Ik moet zeggen dat dat een grotere emotionele impact had dan ik verwacht had. Al die mensen die zomaar even in mijn huizeke komen binnenkijken in alle hoekskes en kantjes... alsof er een oordeel over mijn huis en mijn manier van leven ging worden geveld. Vreemd gevoel!
Het was de eerste week dat ik mijne Jim miste! Het is tot hier toe dus verbazingwekkend goed gegaan met onze lange afstands relatie maar vorige week was het ineens: ik mis je zo, ik mis je meer en meer...

En vrijdag ben ik dan in de slaapkamer beginnen inpakken. Die kamer moet nog geschilderd worden dus daar moet als eerste plaats geruimd worden... Dus de eerste dozen zitten vol. Ik heb 3 groepen gemaakt: 'wat moet mee', 'wat mag weg' en 'opslag' (wat mag niet weg maar heb ik in Frankrijk ook niet nodig). Deze laatste categorie was volgens Jim totaal overbodig... en toch wil ik mijn uitgesorteerde schoolboeken (in mijn geval tekeningen, eindwerkjes en mijn collectie, stalen en tapijten van textielontwerp) nog niet weggooien en heb ik ze tegelijkertijd ook niet nodig in Frankrijk.
Wat is het verleidelijk om tijdens het inpakken beginnen te mijmeren en dus niet verder te doen... dit gebeurd vooral als ik niet weet wat ik met iets moet doen. Ik moet mezelf dan weer opnieuw aansporen om gewoon verder te doen.
Vandaag is dan de eerste auto naar het kringloopcentrum gebracht (waarvoor dank moeke!) Ik verbaas me er opnieuw over hoe goed dat dat toch voelt: weg met wat je niet meer nodig hebt en er komt opluchting en een vrij gevoel voor in de plaats. heerlijk!

Lien

Met zijn wagen volgeladen

Ja,ja, vanmorgen is Jim vertrokken met zijn wagen volgeladen... en weg was hij! Zou het zo voelen om je zoon of dochter op kot te zien vertrekken? Nou, dan heb ik alvast eens geoefend tegen de tijd dat Timon er ook aan begint.
We hebben dit weekend een overlevingspaket samengesteld: een matras, zijn zitbal, zijn versleten tafel omdat we daar te poten konden afvijzen, een deken en lakens, een emmer en vod, wat borden, tassen, bestek, een pan en kookpotje, een waterkoker...
En kijk wa ne schone foto Jim heeft gemaakt van onze nieuwe sleutels! Welke sleutelhanger zou Jim kiezen?

En nu is het wachten op de afmetingen van de kamers zodat ik een betere planning kan uitdokteren over welke kasten en tafels mee moeten... 

De ideeën om te schilderen komen ook op gang na een feng-shui analyse...

Ik kijk ernaar uit!

Ondertussen hou ik mij ook bezig met het zoeken van verhuisfirma's voor het aanvragen van offertes. Wat een wereld opzich zeg! Het is gewoon een beroep om iemands anders kasten uit te laden en in te pakken en indien nodig zelfs terug uit te pakken op het nieuwe adres...  

Ook moet ik afspraken maken met immo-kantoren om ons huis te huur te zetten... 

Verder zit er alweer een gat in mijn muur en plafond in de keuken  (die ik een paar maanden geleden helemaal opnieuw geschilderd heb) om te voorkomen dat het water deze winter weer gaat bevriezen. Want dat kan niet als we ons huizeke moeten verhuren hé. Dat blijft toch nog wel een rare gedachte hoor: mijn huizeke aan iemand anders toevertrouwen.

Lien

Getekend!

Hierbij kan ik jullie officieel medelen dat ons contract getekend is! Wij kunnen zeer binnenkort in ons nieuwe huur-optrekje. Dus nu gaat het echt gaan gebeuren, spannend!
Nu was het huis volledig leeggemaakt (chapeau voor de eigenaars die enorm hard gewerkt moeten hebben!!) en het voelde er opnieuw goed! Gewoon goed, zonder crisis, huilbui of andere rariteiten... een gewoon rustig goed gevoel. Wat heerlijk!
De eigenaars zelf waren ook erg fijne mensen, wat ook een goed gevoel geeft. Zij zitten zelf al 4 jaar in Macau (naast Hong-Kong) en gaan daar blijkbaar nog even blijven.
Ik zie het helemaal zitten om daar te wonen, te koken, mensen te ontvangen, van de tegeltjes te genieten, kleurtjes te kiezen en in te richten, een werkkamertje te maken en mijn ding doen (wat dat dan ook moge weze).

Timon had onmiddelijk zijn kamertje gekozen: er was dan ook ééntje kant en klaar in het oranje! Maar bij het naar huis rijden moest hij toch wel meedelen dat ons huisje thuis in België toch wel veel leuker is...hij kon dit zelf ook verder uitleggen: We hebben daar al veel langer gewoond dus daarom is dat huisje natuurlijk leuker... Gisteren avond was hij dan ook droevig en had naar eigen zeggen 'vreemde gevoelens' (die enkel konden opgelost worden door bij ons te slapen of door een feestje) Ik moet eerlijk bekennen dat dit telkens opnieuw even pijn doet aan een mama hart! Ja, onze zoon moet zelf ook door al die gevoelens heen natuurlijk en ik zou hem daar zo graag voor willen beschermen! Maar dat kan dus niet. Ik kan er alleen maar zijn voor hem als hij me nodig heeft...

Jim heeft het loslaten dan weer op een erg letterlijke manier opgevat: de wc  heeft het in ieder geval geweten! En nu zijn Timon en ik ook aan de beurt precies, ik heb in ieder geval het gevoel dat ik naar een trouwfeest geweest ben: volledig plat, het gevoel in een visbokaal te zitten en de wereld rondom mij zit op een afstand.

Lien