Anastasia

Gisteren avond was het dan zover, onze Timon voor het eerst op de planken. Van plankenkoorts had hij duidelijk nog nooit gehoord, hij was nogal gerust...

Op de affiche: Anastasia.

Een half jaar werk met de hele klas, chapeau!

De foto's zijn niet van de beste kwaliteit maar zo kunnen jullie ook al even wazig meegenieten.

Tsaar Nicolas / Timon helemaal rechts

Raspoetin Timon, een hele chanson in z'n eentje waarvoor veel lovende comentaar...

Na het toneel zorgde dit wel even voor verkeerde verwachtingen: welke beloning krijg ik dan nu? Toch wel een grote beloning hé?

Awel, bestaat er eigenlijk iets groters als possitieve comentaar van een hele hoop volk en fiere en trotse parents?

De French cancan

De Charleston

En wijlie zijn weg

Misschien eerst nog even over de reuma voor wie nog niet mee is: het is dus effectief Reumatoïde Polyartritis. Dus auto-immuun en waarschijnlijk voor het leven alhoewel ik dit even wil relativeren. Ik las een mooie vergelijking met een Vulkaan, deze kan jaren of eeuwen slapen zonder uitbarstingen en je kan niet voorspellen wanneer en of ze nog eens zal uitbarsten. En zo is het dus blijkbaar ook met deze ziekte, dus eens deze uitbarsting onder controle is, kan het allemaal nog heel erg meevallen!
En op dit moment valt het ook mee.

En dan nu eens wat anders:
Vorig weekend zijn we naar Saint Nazaire gereden, op het laatste moment beslist, hebben wij van een heerlijk weekendje genoten aan de Atlantische kust. En aldaar vonden wij allerlei schoons:

 Een speeltuin ter inspiratie van... En een zandbak die qua grootte wel aan Timon zijn maatstaven voldeden.

 Een onderzeeër: le sousmarin Espadon

 Met veen knoppekes erin!

 En een gratis ritje op het reuzenrad

 Een gigantische waterslangen skelet.

 Ook een rotsenstrand, dat werd als minder tof beschouwd

En een groot kanon bij een duitse bunker.


Verder nog een prachtig zoutwinningsgebied in Guerande (van het Sel de Guerande) Prachtig tussen al die plasjes en meertjes!

Lien

Niet voor vegetariërs

Vandaag ga ik het eens over gehakt hebben. Iets waar de doorsnee belg niet van wakker ligt natuurlijk omdat jullie uit een groot arsenaal gehakt kunnen kiezen in de winkel. Runds gehakt, varkensgehakt, kalfsgehakt, gemengd gehakt, bereid of onbereid gehakt... soms is het gehakt van de ene winkel niet hetzelfde van smaak dan dat van de andere. Iedereen heeft zo wel zijn eigen voorkeur.
Voor mij is dat varken-kalfsgehakt, lekker fijn gemalen zoals dat in België standaard is.

En toen woonden wij in Frankrijk...
Dapper hebben wij al het gehakt (en worstjes) uitgeprobeert dat hier voor handen is en wij hebben unaniem besloten dat dat niet lekker is. De structuur is groffer, lees grotere brokken in, en dat vinden wij geen van allemaal lekker. Bovendien is het of puur rundsgehakt, (wat ikzelf nooit lekker heb gevonden) of wat ze hier 'chair de sausis' noemen, dat is varkensvlees dat begint te koken als je het wil bakken en stinkt als de pest.
Dus er moest een oplossing gezocht worden!

Met oudjaar heb ik voor het eerst geprobeerd om eens zelf gehakt te maken met mijn mixer. De smaak was zo goed meegevallen dat ik dat wel opnieuw wilde proberen maar met de mixer was het toch niet ideaal. Dus een paar maanden geleden heb ik een uitbreiding op m'n Kenwood gekocht: de vleesmolen. Haha!
Ik weet nog dat we daar hard mee gelachen hadden dat dat als optie bestond bij de Kenwood toen ik die lang geleden kocht... maar zo zie je maar dat sommige dingen kunnen veranderen.

Na twee mislukte pogingen en een namiddag opzoekingswerk is het mij vorige week gelukt om lekker gehakt te maken. Ik heb samen met Timon een rondedansje gemaakt : )
Het is een kwestie van de juiste kruiden én de juiste hoeveelheid ervan. En het gehakt na het kruiden en mengen er een tweede keer door te draaien. En toen zag het eruit als echtentechtig gehakt!

En gebakken in de pan was het ook echt, de smaak en geur was zoals gehakt hoort te zijn. En in balvorm en hamburgervorm was het ook best te pruimen. Dus wij alledrie tevreden!

Ik ben er lang aan bezig geweest, maar dat heb ik wel over voor een tevreden publiek. En nu weet ik tenminste wat er in mijn gehakt zit, dat is misschien wel het fijnste idee ; )

Smakelijk!
Lien

En dan nu een lang verhaal...

Het is dan ook al lang geleden hé, en dat heeft zo zijn redenen...
Laten we zeggen dat mijn gezondheid niet zo meewerkt en daar ben ik wat van in m'n schulp gekropen, maar ik zal beginnen bij het begin.

Vorig jaar in de zomer had ik een vinger die pijn deed zonder aanwijsbare reden, ik kon me niet herinneren dat ik hem geforceerd had ofzo.
In de herfst zijn er één voor één meerdere vingers gevolgd: pijn, ik kon ze niet meer plooien en zeker geen kracht op zetten.
Na de kerstvakantie kon ik niet meer breien en begonnen ook mijn voeten pijn te doen, en steeds meer en meer tot ik me ongerust begon te maken en uiteindelijk eind januari naar de dokter ging.
Na bloedonderzoek bleek dat ik waarschijnlijk reuma had. Dit hoefde niet persé verontrustend te zijn, het kon ook een éénmalige opstoot zijn waarna ik er geen last meer van zou hebben. Ik kreeg medicatie maar deze had jammer genoeg een averechts effect: de week later deed alles veel harder pijn, Ik kon m'n eigen sokken niet meer aankrijgen en wandelen was eigenlijk echt een brug te ver aan het worden.
In België kreeg ik de raad om een reumatoloog te raadplegen, en de wachtlijsten zijn daar blijkbaar erg lang: zo'n drie maanden... Gelukkig kon ik al wel terecht bij mijn homeopaat.

Na de krokusvakantie deden mijn knieën ook pijn en moest ik stoppen met mijn wandelingetjes naar school. Dit was mentaal een heel zware dobber. Sowieso het één na het ander moeten opgeven, niet meer kunnen, is mentaal niet simpel!
Als handige madam mijn handen niet meer kunnen gebruiken en ineens onhandig zijn is geen grapje...
Op drie maanden tijd 90 jaar oud worden gaat een beetje te snel : )
Wat heel erg balen was is dat je niet op jezelf kunt rekenen, na een goeie dag kan het ineens weer heel slecht gaan en op de een of andere mogelijkheid kan je je daar niet op voorbereiden en is het heel moeilijk om dat te accepteren.
En wat ik wel geleerd heb is dat er voor vele dingen ook een andere manier bestaat:
Traag en onhandig lukt ook!
Om een fles open te maken verkopen ze een simpel hulpmiddeltje.
Een goeie dag word een geschenk.
Het is geen schande om iets te vragen aan iemand anders.
En Grey's Anatomy kan je laten stoppen met piekeren en denken aan wat je allemaal niet meer kan : ) Ja tv kijken kan ook zijn nut hebben, dat heb ik geleerd!

Ondertussen had ik een afspraak bij reumatoloog vast gekregen voor eind juni in Frankrijk en half juli in België. Moedig wachten dus...

Vermits ik echt aan het rondhobbelen ben als een oudje en mijn schouders en kaak ondertussen ook pijn doen en m'n ogen beginnen droog te worden was het me welletjes geweest.
Ik ben afgelopen donderdag opnieuw naar de huisarts gegaan en deze was in congé... dus er was een vervanger: lang leve deze vervanger!
Deze mens heeft meteen zijn telefoon gepakt en een afspraak bij een reumatoloog geregeld voor de volgende dag! Dus wij vrijdag naar de reumatoloog in Parijs. Joepie!

Het gaat om een ernstige vorm van reuma: een auto-immuun variant, hier spreken ze poli artritis, in het Nederlands vind ik reumatoïde artritis. Dit wil zeggen dat niet enkel de gewrichten aangetast worden maar ook organen zoals ogen, hart en nieren kunnen geïnfecteerd worden als er niets aan gebeurd.
Omdat er een bepaald antigen in m'n bloed gevonden is kan het ook nog over de ziekte sjogren gaan (een andere variant), of om beide tegelijkertijd...
Dit moet nu nog allemaal uitgezocht worden aan de hand van een reeks onderzoeken.
Het goede nieuws is dat het behandeld kan worden en bij sommige mensen effectief ook kan verdwijnen, maar anders met medicatie onder controle kan blijven.
Nu worden eerst de ontsteking en pijn, de symptomen, een halt toegeroepen. En daarna aan de hand van de uitslagen word een plan opgesteld om de ziekte zelf aan te pakken.

Een hele hoop bloed minder en bijna helemaal op de röntgenfoto en een hele resem medicatie rijker ben ik blij. Blij dat het nu vooruit zal gaan, blij dat ik terug naar de dokter geweest ben, blij dat er een vervanger was die mij een interessant geval vond : ) blij dat er vooruitgang mogelijk is en ik niet gehandicapt en onhandig zal blijven.

Lien

Vooruitzicht

Nu even een heel ander verhaal. In september heb ik me aangesloten bij avf, een vereniging. Bij de eerste bijeenkomst was er een dame die graag wilde leren naaien en het toeval wil dat ik dat wel kan...

Af en toe is er tussendoor nog eens over de naailessen gesproken en dan werd ik telkens enthousiast maar alles bleef vaag en onduidelijk. 

Dus had ik voor mezelf bekeken wat ik nodig had: 

Een gesprek met iemand van de organisatie

Liefst een tweede persoon om de lessen te organiseren

Liefst een paar test lessen om af te tasten wat en hoe ik zou aanbieden

Iemand die me helpt om in het frans een dossier in te dienen

Vorige week kreeg ik een mail van de Belgische vriendin hier, zij is ook aangesloten bij avf, om me geluk te wensen voor m'n atelier couture die gepland was.

Ik viel bijna uit de zetel want ik wist van niets... Ik ben dan ook de mail gaan zoeken waarin zij dat gelezen had en effectief: daar was aangekondigd dat ik samen met iemand anders een nieuw atelier couture voorstel. En er staan twee testdatums vast.

In eerste reactie was ik eigenlijk boos: ik weet van niets, daar staan twee datums gepland en er is niet gecheck of ik dan wel kan, ik ken die andere persoon niet, ... Ik vond dat geen leuke start.

Na een telefoontje waarin mijn mama me eigenlijk begon uit te lachen moest ik er toch ook wel de comische kant van inzien. Alles wat ik voor mezelf had vooropgesteld was gewoon gebeurd: een tweede persoon, test lessen, hulp voor het dossier en de mails te sturen...

Vorige week ben ik al eens gaan praten met iemand van de organisatie, maar de persoon waarmee ik ga samenwerken heb ik nog niet gezien, ken ik niet. Normaal zie ik haar volgende week voor het eerst.

Alles blijft een beetje vreemd, en vooral heel spannend!

J'en ai marre!

Eergisteren was ik klaar om mijn valiezen te pakken en terug te keren naar mijn eigen land en vooral naar mijn eigen huis. Mijn huis... mmmmm, wat een droom!

Ok, ik weet dat op dit punt misschien overreageer, maar als er één ding is dat ik heb geleerd dan is het wel dat ik niet gemaakt ben om te huren. J'en ai marre!

Sinds de kerstvakantie heb ik het moeilijk hier, misschien is het gewoon de tijd van het jaar met de winterblues misschien is er meer aan de hand. Dat zal ik wel ontdekken als de winter voorbij is.

In het begin is alles avontuur (en heb je heel veel te regelen en in te richten...) ik heb een enorme vrijheid ervaren, balast die van je schouders valt... En nu is er ook het besef van wat ik mis, wie ik mis...

Ook Timon heeft een plotse opstoot aan nostalgie en vind alles van de school in België veel beter dan hier... En hij is voor het eerst ziek geworden hier met als kers op de taart een paar luizen die een onderkomen zochten.

Met dit als ondergrondse stroom waren we vorig weekend boven aan het poetsen. Ik was helemaal op dreef, de wasmachines op volle toeren, boven alles klaar... En tijdens dat het eten in de oven stond wilde ik meteen beneden nog stofzuigen zodat het allemaal netjes was. Maar daar ging het fout: de electriciteit viel weer maar eens uit. Hier volgde een eerste, kleine, sissende j'en ai marre in de richting van Jim.

Woensdag waren het de luizen en alle lakens die in het weekend waren vervangen vlogen opnieuw de was in: hier was ik gewoon op als we gingen slapen.

Donderdag viel de chauffageketel (weer) uit om niet meer te starten. Toen de electriciteit die avond ook WEER uitviel als ik aan het koken was ben ik met een luidkeelse j'en ai marre ontploft. En op dit punt wilde ik graag m'n valies in pakken.

Nu is het afwachten of ze een stuk voor de oude ketel vinden, dan moeten ze een offerte voor de eigenaars opstellen, als die hebben goedgekeurd kunnen ze het stuk bestellen en hebben we dus ten vroegste eind volgende week terug chauffage en warm water.

Als het mijn huis was zou ik nu dus een nieuwe condensatie ketel zetten, die veel efficienter is met een regelbare thermostaat waardoor je nog eens 20%energie kan besparen...

En dan kom je tot de constatatie dat je dat thuis in je eigen huis al lang gedaan hebt, daar staat al een condensatieketel met een thermostaat die werkt. Daar zijn ze nu de muren aan het isoleren en het vochtprobleem aan het oplossen. Daar ligt al parket in de living en daar werkt de elektriciteit gewoon... En bovendien wonen je vrienden en familie daar gewoonweg in de buurt.

Oh, home sweet home!

Lien

Verademingen

Sinds we terug zijn in frankenland na de feestelijkheden ben ik er weer helemaal ingevlogen. Er dreigde een donkere wolk boven mijn hoofd te blijven hangen dus ben ik overgegaan tot actie. En uit die actie kwam dan weer volle goesting en nieuwe ideeën, jiepie!

Voor de vakantie had ik de gele muren in de gang al weggewerkt ( die al van in den beginne verschrikkelijk op mijn zenuwen werkten, ik weet ook niet juist waarom maar hij stoorde me echt). Lang heb ik niet durven vragen of ik de gang mocht schilderen tot als ik het dus wel durfde. Ik koos voor een grijsbruine kleur met de naam argile. En bij elke borstelstreek ( allee rol met mijne roller) die ik op de muur plaatste was ik opgelucht en kon ik meer en meer ademhalen, kortom een echte verademing! 

Bij deze kleurverandering van de muren hoorde uiteraard ook een nieuwe laag verf op de kast in de hal. En daarmee ben ik het nieuwe jaar dus begonnen. Heerlijk als alles op z'n pootjes valt of moet ik zeggen in harmonie komt? Opnieuw een grote verademing.

Het nieuwe schilderij dat de muur siert en elke keer een glimlach op mijjn gezicht tovert kon je al bewonderen in het vorige bericht ( bijna een jaartje rond)

En toen was ik dus begonnen en niet meer te stoppen...

Timon logeerde al meer dan een maand in de logeerkamer en ook daarvoor had hij geregeld  gelogeerd in ons eigen huis en niet alleen als er bezoek was. En er kwam altijd wel een uitleg waarom het daar beter was: de zachte matras, of het lagere bed,... 

Dus nu heb ik de koe bij de horens gevat en de logeerkamer omgetoverd tot een Timon kamer. Na wat heen en weergeschuif met kleine meubeltjes was ik toch wel content over het resultaat, en daar wilde ik in mijn enthousiasme vandaag een foto van nemen om met jullie te delen... Maar Timon had ondertussen zijn kamer blijkbaar nog wat gezelliger gemaakt en daar had ik niet op gerekend...

Nuja, hij zal zich in ieder geval geamusserd hebben!

Hij heeft in ieder geval al erg genoten van zijn kamertje want geregeld glipt hij naar boven om gezellig te gaan lezen in zijn bed onder zijn zacht dekentje.

En van het een kwam het ander... De wasrekjes verhuisden naar de nieuwe logeerkamer waardoor de overloop eindelijk een deel van ons huis werd met een klein bureautje, een zeteltje en mijn stapels tijdschriften. Om alles te laten kloppen kreeg het bureautje dezelfde kleur als de kast.

Alweer een verademing voor mij... 

En om met nog eentje af te sluiten: daarjuist is ons nieuwe afwasmachine geleverd, hopelijk doet dit zijn werk zoals het hoort en is het nog een verademing om aan mijn lijstje toe te voegen!

Tot slot wil ik toch iedereen die we nog niet gezien of gehoort hebben een heel fijn nieuw jaar toewensen, en dat er nog veel verademingen mogen volgen!

Lien