We zijn net tot de vaststelling gekomen dat we hier ondertussen al een half jaar zitten! Wat doet dat zoal met een mens? Awel, om eerlijk te zijn, best wel veel goeds in ons geval.
Zo heb ik (Jim de gepatenteerde luiaard) bijna elk weekend goesting om 'een uitstapje' te doen. 't Was weer van dadde gisterenavond/deze morgen. Ik wou eens naar Chartres gaan; het ging min of meer schoon weer worden (wil zeggen: gene regen van 's morgens tot 's avonds), er is/was vanalles te doen en het is "vlak bij de deur" (dwz. 60km rijden, maar een uurtje van hier, zo dachten we in België ook niet hoor).
Deze morgen... motregen ... Lien in een "bwa ja dan" mood ... Timon die niet naar Chartres wil gaan ... ikzelf vrij afgepeigerd sinds een paar weken ... en toch, we zijn den auto ingesprongen en naar Chartres vertrokken. Resultaat:
Lien: haar Chartres-trauma dat ze 20 jaar geleden, opgelopen heeft omdat
ze de kathedraal gedurende een week moest tekenen terwijl ze haar
regels had, volledig weggevaagd. Chartres is nu volgens haar een
bruisende stad, de grootte van Leuven, met vele leuke winkeltjes, en
fantastische activiteiten (muziekbandjes, marktjes, ...) op elke hoek
van de straat.
Timon: en wandelen gaat meestal ook niet samen tenzij er wat avontuur in zit, dus een labyrint hier of daar tegenkomen komt altijd van pas.
of als je hier een daar wat onnozelaars op straat tegenkomt
en als hij eens zijn 'foere' kan uitleven. Hij werd meteen uitgeroepen tot 'tailleur de pierre'

