Dat gebeurt me nu de laatste tijd steeds vaker: geen zin, voor niets. Geen zin om te poetsen, om die ramen op de bovenverdieping eindelijk eens te gaan poetsen, om die wc's nu eens heel grondig te kuisen zodat de aanslag allemaal weg is en ik weer op een proper toilet kan zitten. Te lui (en geen oplossing) om dat boekenrek de living uit te werken, geen zin om de russen tussen de tegels van het terras te trekken... en al die andere dingen die eigenlijk zouden moeten gebeuren.
Ik heb er gewoon even genoeg van!
Dus die Living-special houden jullie nog steeds te goed tot ik die laatste zaken ook veranderd heb, en misschien duurt het nog wel even : )
Het probleem is dat het hier zo ondertussen wel ingericht raakt, maar nog net niet af, en ik dus niet weet wat ik hier nu ga doen... Misschien stel ik alles wel wat uit omdat de grote 'Loekenbeer' op de loer ligt: het grote gat? Het is natuurlijk geen nieuwe vraag voor mij, het is er zo eentje dat steeds weer opnieuw komt aankloppen... wat ga ik doen? wat moet ik doen in mijn leven?
Mijn zelfstandige statuut is gestopt en dat klopt ook helemaal. Ik ga hier niet opnieuw zelfstandig worden omdat het statuut hier geen mogelijkheden bied voor poem-Bah. Of ik moet de inhoud volledig aanpassen naar 'services'.
Ik ben vorige week beginnen rondkijken naar een cursus om te volgen, tot nu toe helemaal niet evident om eraan uit te kunnen. En nog niets naar m'n zin gevonden. Bovendien beginnen de meeste dingen pas in September, en dat lijkt nu nog gigantisch ver weg.
Dan blijft er nog de optie 'gaan werken'. Die had ik vorige vakantie volledig van de tafel geveegd want 'hoe lossen we dan al die vele en lange vakanties hier op?' En ik zou bovendien erg graag iets doen dat me ligt en niet weer opnieuw in de verkoop gaan staan omdat dat nu eenmaal gemakkelijk is om werk in te vinden.
De juf van frans reikte ook nog de optie van vrijwilligerswerk aan.
Wat nu nog maar eens duidelijk word is dat ik niet gelukkig word van poetsen, strijken en eten maken alleen. Dat heb ik nooit gehad en ik vrees dat dat ook nooit zal komen.
Dus wat zal het worden???
Vorig weekend kwam de breiclub langs. We zijn samen naar Paris gereden, voor het eerst sinds ik hier woon, heerlijk! Dat is toch de moeite om te herhalen. Nadien was mijn hoofd weer een en al explosie aan ideeën, waarvan er toch al eentje is uitgevoerd: mijn stoelen hebben een kleurtje gekregen. En ik ben er heel tevreden over!
Dag twee hebben we nog een flinke wandeling gemaakt voor het busje weer huiswaarts reed. En toen deed het even pijn. Of misschien was het toch wel wat langer dan 'even'.
Liefjes ik mis jullie nog steeds!
Onderweg naar de grote stad (deze foto is perfect om de privacy te bewaren : )
Lien
