Staartje

Deze voormiddag kreeg ik de postbode aan mijn deur, met mijn 'Carte Gris'! Het document waarvoor ik al die kopietjes heb genomen en die bezoekjes bij de Préfecture heb afgelegd. Dolblij ben ik nog even bij de buren gaan vragen wat ik nu moest doen: bij een garage de nummerplaten laten vervangen!
Hij heeft me ook nog een goede garage in de buurt aangewezen waar ik dan maar meteen naar toe gereden ben, het was nog ruim voor de middag, dus ik heb de koe bij de horens genomen...
In de garage heb ik nog even alles nagevraagd en wilde ik een afspraak maken maar het kon onmiddellijk!!!
Dus ik heb sinds deze middag Franse nummerplaten op mijne voiture hangen! Nu kunnen ze niet meer van heinde en verre zien dat 'la petite Belge' aan het rond rijden is in dit grote Fankenland! Nadeel: ik ga mijne voiture niet meer zo gemakkelijk kunnen terug vinden op een parkeerplaats, dat was eigenlijk best wel handig, en vanaf nu zal ik in België de vreemde eend in de bijt zijn... en het is natuurlijk ook weer een stukje van mezelf afstaan, een duidelijk kenmerk dat ik een belschke ben is nu verdwenen.

Ik heb dan maar fier mijn verzekering-maatschappij op de hoogte gebracht en toen was alles ineens niet meer zo leuk en was ik niet meer zo fier maar plots een hoopje stress...
En pleegde ik een paar nood-telefoontjes...
Ik mocht die franse platen er nog niet laten opzetten voordat mijn franse verzekering in orde was! En de Belgische verzekering kan mijn auto niet meer dekken met franse nummerplaten. Op zich allemaal niet zo'n ramp, was het niet dat ik al ongeveer een maand op een attest schadeverleden zit te wachten van diezelfde Belgische verzekeraar om hier in Frankrijk een offerte te kunnen ontvangen. Bij AXA kunnen ze dus nog geen mails versturen met een document in bijlage en ook een brief heeft wel heel erg veel tijd nodig... Zelfs het logge franse systeem met inbegrip van de Préfecture heeft deze Belgische maatschappij ingehaald in tijd! Als ik die bovenvermelde naam droeg, zou ik me maar beginnen schamen!
Mijn grootste probleem aan deze situatie is dat ik dit weekend met mijn auto naar België moet bollen en dat ik dan echt wel graag verzekerd wil zijn : )
Wonderwel heeft mijn verzekeringsmakelaar gisteren een kopie van dat attest aangekregen en hebben ze dat dan ingescand en door gemaild zodat ik tenminste mijn aanvraag in orde kon brengen... Die mensen ben ik al veel dank verschuldigd!
Zelfs de franse offerte heb ik ook nog binnengekregen vandaag, maar die is wegens een aantal essentiële fouten nog niet ondertekend. Dan is het begot toch moeilijk om de taal niet tegoei te verstaan of te kunnen spreken.
Dus nu zal het een verrassing zijn met welke nummerplaten ik in België zal arriveren: met de franse? Dan is de franse verzekering nog in orde gekomen. Of met de provisorisch vastgemaakte Belgische platen bovenop mijn franse (in de hoop dat ik ze onderweg niet verlies), dan heb ik dus nog een Belgische verzekering.

Maar uiteindelijk zal het dus toch weer goed komen hé. Dat is misschien wel de grap van al die voorvallen die ik hier meemaak: uiteindelijk komt alles toch in orde; eind goed al goed : )

En dit hele verhaal om te vertellen dat ik dus vandaag mijn broek niet heb kunnen afmaken : (
Ik wilde jullie het heuglijke nieuws vertellen dat vorige week onze laatste spulletjes van de verhuis aangekomen zijn. En dat ik daardoor deze week in mijn kamertje (atelier/bureau) verder heb opgeruimd en mijn stikmachines heb kunnen installeren. En dat ik dus gisteren voor het eerst in ons nieuwe huisje vol zin en plezier heb kunnen naaien... Heerlijk!

Lien

La préfecture nr°2

Vanmorgen was ik even helemaal ontmoedigd: alles lag weer vol sneeuw en ik had me voorgenomen om naar de Préfecture te gaan... Vrijdag was er voor Jim iets tussengekomen, en vermits ik nu zelf ook cheques heb had ik besloten om alleen te gaan. (Sinds vorige week ben ik terug mijn eigenste zelfste Lien Verbeeck! Ik heb nu een bankkaart met mijn eigen naam en bijbehorende cheques, joepie!).

Dus heb ik vanmorgen eerst mijn boek maar uitgelezen waarin ik eergisteren was begonnen. En dan had ik even de 'boek is uit' blues. Zo'n sneeuw-weer doet mij bij de open haard kruipen onder een dekentje om te lezen en niet buiten te komen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik er wel meer soorten blues van krijg.
Ik wacht nog steeds om de living te mogen verven, ze hebben nu eerst nog om foto's gevraagd... Ik merk dat ik er al mijn inricht-goesting door kwijtraak, ik doe zelfs niet verder aan wat wel kan gebeuren... j'ai pas d'envie. Maar het was in elk geval een goei boek!

Om 10u was het geminderd met sneeuwen en ben ik dan toch vertrokken naar Rembouillet. In de prefecture aangekomen wist ik al dat ik naar het onthaal moest om daar het hele stapeltje in een doorschijnende brievenbus te steken. Maar de mevrouw gaf me toch een nummertje om in de rij gaan aan te schuiven voor een loket... Ik had deze keer geen lectuur voorzien, mijn boek was toch juist uit... Gelukkig waren er een hoop mensen al weggelopen van het lange wachten zodat er telkens een paar nummertjes ineens verder gedrukt werd.
Aan het loket aangekomen kreeg ik dan te horen dat ik mijn papieren aan het onthaal in die brievenbus moest stoppen : ) Ik zei dat die dame me naar een loket gestuurd had... en ik weet niet om welke reden maar de dame aan het loket is dan toch alles beginnen nakijken en heeft het ineens in orde gebracht!
Dus ik ben naar huis gekomen met een voorlopig papier en de belofte dat er één van de volgende dagen mijn 'carte gris' in de brievenbus zal zitten, dat is een pak sneller dan verwacht!
Nu moet ik blijkbaar nog bij een garage langsgaan om de platen te laten veranderen. Ik ben benieuwd of dat ook zo'n avontuur word!

Onderweg naar huis ben ik de plaatselijke Bioplanet gaan ontdekken: NaturéO.(ik begin me af te vragen of het iets met Oigin'O te maken heeft?!) Die had ik vorige keer al gezien en vermits ik nu alleen op stap was kon ik op mijn gemak gaan rondneuzen. Ook hier is het zoals in een gewone supermarkt: het is toch allemaal net ietsje anders. Je vind er een hele hoop producten die thuis ook in de rekken staan, zelfs met de Nederlandse beschrijvingen en al erop, die worden aangevuld met een hele hoop franse producten en merken die we dan weer niet kennen en sommige dingen kan je dan weer helemaal niet vinden.
In de biowinkel heb ik alvast mijn enige suikervrije crunchi muesli gevonden, de ketchup zonder suiker en een paar nieuwe soorten koekjes zonder suiker. Ik moet nu terug alle pakjes één voor één nakijken of er suiker in zit. Mijn lievelings- thee was er niet, ze hadden wel een paar soorten yogi-thee maar niet m'n favoriete...
Er is veel dichter bij ook nog een grote biowinkel die ik moet ontdekken maar dat is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Terug thuisgekomen heb ik boven nog alles gepoetst voor ik Timon moest ophalen, daarna nog een lekker bad genomen en een lekkere berg groenten met tofu gewokt met volle rijst erbij. Ne mens mag al eens vieze goestingen hebben hé!

Lien

wisselvallig nr°2

Dit weekend hebben we een heerlijke pick-nick wandeling in Cernay gemaakt. Het zonnetje scheen heerlijk, er lagen her en der grote rotsblokken en het ging bergop en bergaf. Dat zorgde ervoor dat ook Timon helemaal in zijn nopjes was (hoewel hij dat natuurlijk niet wilde toegeven). Het is ons al lang geleden opgevallen dat Timon rondhuppelt en dartelt als er rotsblokken liggen of als het op en af gaat, maar als de weg plat is dan is hij moe, of doen zijn benen pijn, enzo...
Na een paar dagen volledig uitgeput te zijn was het uitermate genieten van dat eerste zonnetje! Jammer genoeg was ik weer maar eens het fototoestel vergeten dus ik kan jullie nu niet laten meegenieten van ons mooi natuurpark.

Gisteren heb ik mij dan toegelegd op de stopzetting van mijn zelfstandige statuut. Eerst formulieren zoeken en de bijbehorende uitleg lezen om te snappen hoe ik ze moet invullen, allé ge weet wel hoe dat gaat hé... Tegen dat ik alles had ingevuld moest ik van één stapeltje nog een kopietje nemen als bewijs voor mezelf en het andere stapeltje moest ik inscannen om per mail te verzenden. En hier liep het fout...
Mijn printer zijn zwarte inkt was op (en dus écht op hé), hij wou mij niet meer verder helpen voordat ik er nieuwe inkt had ingestoken, zelfs scannen was plots onmogelijk zonder inkt : (
Ik had vorige week al nieuwe inkt gekocht, maar dat was blijkbaar een andere nummer, juist even groot en dezelfde vorm, maar een andere nummer en die was dus niet goed voor meneer de printer.
Daar word je niet bepaald blij van als je bijna klaar bent met je job. Maar met boos worden geraak je niet veel verder, dus ik mijn jas aan en naar de apotheker om een spuit te kopen, ik had die inkt namelijk al betaald niet waar?! Na wat geknoei met de twee inkt catrouches en de spuit moest ik constateren dat dit heden ten dage dus niet meer lukt...

Dus gaan aankloppen bij de buren om te vragen waar ge hier in dit Frankenland aan inktcartouches geraakt. Jammer genoeg moest ik daar een heel ritje voor afleggen naar een Centre commercial in Les Ulis. Ik vertelde dat ik er ondertussen horentjes van kreeg, maar dat heeft hier dus een hele andere betekenis: hier wil dat zeggen dat je man iemand anders heeft. (En voor zover ik weet heb ik daar nog geen last van)

Bon, dus mijn knop weer omgedraaid en op weg naar Les Ulis. Daar in de Carrefour aangekomen heb ik mijn ogen uit mijn doppen gekeken; dat ne winkel zoooo groot kan zijn! Alsof de hele Fnac bij in de Carrefour gepropt zat, enfin, zo erg zal het nu ook alweer niet geweest zijn. Ik heb in ieder geval de juiste inkt gevonden en omdat ik er nu toch was ben ik ook maar eens in de andere winkels gaan rondneuzen. En ja, dan wipt er ook een kleedje, een vestje en een hemd voor Jim mee hé : )

Terug thuis gekomen was mijn printer tevreden met wat ik hem aanbood en stopte hij zijn staking. Zo kon ik nog alles in orde brengen : )
Eind goed al goed?
Nadat mijn computer nog twee keer was uitgevallen (dat was de derde keer die dag) was mijn humeur toch terug omgeslagen : (  

Dan maar in bad en die kleurshampoo erop zetten...

Lien

Prefectuur nr°1

In afwachting op de goedkeuring voor het verven van onze living ben ik maar in de papieren gevlogen. En ja wadde, dat is een job op zich!
Ik heb een hele dag besteed aan een dossier voor de ambassade en de voorbereidingen voor een franse nummerplaat. Ook heb ik alles rond mijn zelfstandige statuut van België nog eens gecheckt en tot de conclusie gekomen dat ik het echt moet stop zetten. Daarnaast probeer ik een document vast te krijgen om hier in Frankrijk een autoverzekering te kunnen afsluiten, en alle rompslomp van overdracht nutsvoorzieningen enzo... Er komt wat kijken bij een verhuis!

Vorige maandag zijn we dan naar de Prefectuur gegaan om mijn wagen van een franse nummerplaat te voorzien. Na mijn opzoekingswerk had ik een lijst met nodige documenten bijeengezocht en er voor al de zekerheid nog maar eens ons trouwboekje enzo als extraatje bij gedaan.
Dus wij vol goede moed naar de Prefectuur. Nu waren we al gewaarschuwd dat we ons moesten voorzien van lectuur voor de lange wachtrijen... Maar om te lezen hebben we toch geen tijd gehad.
 Bij aankomst kregen we meteen een blad met de nodige documenten: een andere lijst dan die je op hun site kan terugvinden én op de site van de ambassade... Er waren vooral een paar extra documenten nodig waarvan we van toeten of blazen wisten voor wat ze dienden en waar we deze konden halen (en dat konden ze ons op de prefectuur ook niet uitleggen).
Bovendien moest je niet gewoon je identiteitskaart bij hebben maar moest je van alles kopietjes genomen hebben... van milieuvriendelijke ideeën om het papiergebruik te verminderen hebben ze hier duidelijk nog nooit gehoord! Dus ben ik maar gaan kopietjes nemen aan het daarvoor voorziene machine, 20cent per kopie... en uiteraard heb je net dan weinig muntstukken in je portemonnee zodat je maar de helft van de nodige kopietjes kan nemen...
Dan wij weer naar buiten, op zoek naar het gemeentehuis van Rambouillet. Daar konden ze ons zeggen waar l'Hôtel des Impots was. Bij l'Hôtel des Impots aangekomen werd ons leuk meegedeeld dat we dat papier niet in Rambouillet konden krijgen maar dat we daarvoor naar Versailles moesten... Gelukkig kwam er heel even een tweede man bij aan te pas die ons dan weer naar Saint Quentin en Yvelines stuurde...
Dus die papieren geraakten diezelfde dag in ieder geval niet meer binnen! 

Maar we hadden nog wel tijd om bij de prefectuur de registratie van onze rijbewijzen verder in orde te brengen, ondertussen hadden we onze slag geslaan bij een krantenwinkel mét fotokopiemachine. Dus wij fier met al onze kopietjes bij de balie op het eerste verdiep.
Daar werd dan weer ons echte rijbewijs gevraagd en dat gingen ze dan vergelijken met voorbeelden in een grote ringmap... Daar ontstond een hele discussie achter de balie, ik dacht dat het om de kleur van Jim zijn rijbewijs ging: ondertussen een vuil afgeschenen geel vodje omdat het al enkele keren een kajakbeurt heeft meegemaakt... Maar na een tijdje had ik door waar het probleem lag: op hun voorbeeld stond Führerschein ipv Rijbewijs : ) Op dit moment werd de hele dag toch wel erg lachwekkend hoor...
Na een tijdje vonden ze in een ander boek dan toch een model dat overeenstemde, met de Nederlandstalige tekst en de juiste tekeningetjes erop en eraan. Dan duurde het nog een hele tijd + toch nog twee extra kopietjes en het voorleggen van ons trouwboekje (gelukkig had ik dat dus ook meegebracht) en een rij die langer en langer werd achter ons...
Maar we zijn nu de trotse bezitters van twee papieren:

Het bewijs van registratie van onze rijbewijzen!!
Dit zijn twee heel belangrijke papiertjes die ervoor zorgen dat als wij ons rijbewijs kwijt raken (of ze gestolen worden) wij niet opnieuw naar de rijschool moeten!

Na de middag (waarin ik mij thuis nog voorzien had van een berg extra kopietjes van vanalles en nog wat) zijn we dan toch ineens naar het Hôtel des impots gegaan voor dat andere papier. Daar ging het wonderwel vlot, de dame bood zelfs aan om kopietjes van mijn documenten te nemen (wablieft?!). Tot er plots verwarring ontstond en de dame het half ingevulde papier weer terugnam en ermee wegliep.... Maar eind goed al goed, ook dat papiertje is nu in ons bezit, sommige dingen kunnen dan toch 'vlot' verlopen!

Dus nu ligt er al ongeveer een week een volledig dossier klaar om naar de Prefectuur te brengen... en nu maar hopen dat er ondertussen geen extra documenten nodig zijn : )
Ik hou jullie op de hoogte!

Lien

Wisselvallig

Vandaag was nu echt eens een dag om wisselvallig te noemen, en dan doel ik op het weer. Ik heb vanmorgend mijn zoon met de auto naar school gebracht omdat het echt wel aan het regenen was. Vanmiddag ben ik hem in het zonnetje te voet gaan ophalen. Ik had m'n muts uit gelaten, de vogeltjes kwetterden en kreeg een echt een lente gevoel. Dan zijn we na het eten onder bewolkte hemel weer met de auto naar school gegaan omdat we de tijd uit het oog waren verloren... Ik ben dan doorgereden naar de winkel en als ik daar buiten kwam was het aan het sneeuwen met regen erbij.  Daarjuist hadden we weer een fijne wandeling met een al afgezwakt avondzonnetje. Ik zie de wolken hier nu aan een razend tempo voorbij vliegen.

En over die wandelingetjes gesproken: ik ben dus sinds januari aan mijn fitness-programma begonnen: elke dag te voet naar school en terug tenzij het echt aan het regenen is. En ik moet zeggen dat ik nog niet vaak de auto heb moeten nemen. Op zich is is dat niets nieuws natuurlijk, ik breng Timon al vanaf zijn eerste schooldag te voet naar school, maar in Wilsele moesten we langer over de parking wandelen dan over de straat. Dus zoveel fitness was er toen niet aan. Nu doen we er een kwartiertje over, enkele rit, en als ik 'goe beuze geef' lukt het op een dikke tien minuten.
Dus vier keer per week is 'de deez' een uurtje aan het wandelen en ik voel me daar erg goed bij. Bovendien is dat kwartiertje een heerlijk moment om met Timon bezig te zijn, en het doet hem duidelijk ook deugd om even uit te waaien na school.
Ik ben er alleen nog niet uit of ik, nu Timon 2 maal per week 's middags naar huis komt, dan ook nog eens dat uurtje extra ga wandelen. Dat ga ik dag per dag bekijken, overdrijven hoeft nu ook weer niet zeker?

Om even terug te komen op het vorige onderwerp: nu is het hier stevig aan het hagelen, dat hadden we vandaag nog niet gehad.

Ook over het winkelen moet ik het eens hebben. Bij het boodschappen doen heb ik ontdekt dat:

1. Hoe groter de winkel, hoe meer je in je kar duwt! 
2. Hoe groter je frigo, hoe meer je meebrengt.
3. Het hier ondertussen alweer aan het sneeuwen is.
4. Je in een nieuwe winkel veel meer tijd neemt omdat je alles nog moet zoeken.
5. En ondertussen ontdek je dan allemaal nieuwe dingen die in je kar wippen.
6. Als je je drank ook in de supermarkt koopt ipv bij de biersteker je rekening ineens veel hoger is en dan verschiet je je een bult.
7. Als je pas verhuisd bent, er elke keer wel nog het een of ander moet meekomen waardoor je rekening ook de hoogte word ingejaagd...

 En dan spreken we nog niet over mijn bezoekje aan Ikea, Castorama en Maison du Monde van Gisteren. Toen ben ik me pas echt een bult verschoten : ))
Maar nu is er verf voor de living en gordijnen en stokken om die gordijnen aan te hangen en twee prachtige kleine tafeltjes voor de zithoek (daar was ik al lang naar opzoek)... Dus als het blijft sneeuwen deze week weet ik wat doen!

Lien