Zoek de 2473 verschillen

Ja wadde, zo'n camion met al uwe inboedel en nog eens  100-120 dozen met wat erin zit/zat... dat is dus niet in een dagske uitgepakt en op het juiste plaatske gezet.
Vandaag hebben we de garage aangepakt, dé verzamelplaats van alles met het etiket "ik weet nog niet juist waar het nodig is, maar dat moet zeker mee". Om schrik van te krijgen. We hadden wel één ingesteldheid: er wordt niets in de kelder geplaatst, dan hadden we het evengoed ineens in Belgique kunnen weggooien. Nu, het resultaat mag er zijn, dit was vanochtend:

En deze avond was dit getransformeerd in:

Zonder onze eigen brol in de kelder te proppen (de rommel van de eigenaars is daar uiteraard wel terecht gekomen)

Jim

logeerkamer in gebruik

We zijn nog niet uit de kartonnen dozen maar de eerste gast(en) hebben reeds in de logeerkamer geslapen! Commentaar: "supergoed geslapen", de tweede gast (beer) is zelfs nog steeds bezig met zijn winterslaap.

Onze 'petit' probeert zich wonderwel goed en snel aan te passen aan de nieuwe situatie. Quasi geen gezeur of gejammer, hij palmt, tous doucement, zijn kamer (en de speelkamer, en de logeerkamer)  in, en doet zijn best om met 'merci' of 'oui/non' te antwoorden wanneer we op de koffie bij de buren gaan. Best wel leuke buren trouwens, die je voor alles en nog wat mag en kan lastigvallen; dat zal zeker helpen bij onze integratie hier.

Jim

Les voisins

Deze voormiddag zijn we op ontdekkingstocht gegaan in ons nieuwe dorp. We hebben een heerlijk olijven-tomatenbroodje gekocht op de markt, naar de rest hebben we alleen maar gekeken en wel veel te lang volgens Timon...
In de office de Tourisme hebben we ons voorzien van infobrochures en wandelkaarten van de omgeving. En dan heeft Jim de plaatselijke vijver aan ons laten zien, de eendjes hebben bijna de hele vijver mee rond gezwommen in de hoop dat ze van ons vers gekochte brood zouden krijgen...

Juist na ons middageten ging onze bel! Jaja, onze bel! Grappig om ze voor het eerst te horen... We werden uitgenodigd op de koffie bij de buren...
Eerst nog een uurtje in de living gerommeld en dan op visite! Eigenlijk vind ik dat wel fijn zo'n welkomst comité. Ik besef dat we dat thuis eigenlijk nooit gedaan hebben ondanks dat we dat wel aan 'den draad' hadden afgesproken, jammer.
Dus op visite bij de buren: we hebben echt schatten van buren! Hartelijk en warm.
De man is van chinese afkomst maar woont hier sinds 1960. Als ik eerlijk ben heeft hij wel wat weg van zo'n chinese leermeester met pretlichtjes in zijn ogen, maar misschien zien alle chinese mannen op leeftijd er wel zo uit?! Het is in elk geval een heel fijne man en hij geeft Qi-gong lessen...
De vrouw wil mij al eens op een rondritje in de omgeving trakteren. Zo kan ze me tonen waar de winkels enzo in de buurt zijn: daar zeg ik geen nee tegen!!!
Ze hadden onze andere buren ook uitgenodigd, die kwamen wat later en die zijn een beetje vreemd. Ik had het gevoel dat ze niet aanwezig zijn...
En het mooie om te zien tijdens ons bezoekje: Timon deed verbazingwekkend goed zijn best om iets in het frans te vragen en te antwoorden (en om hun al wat nederlands te leren). Hartverwarmend.

Nadien hebben we een poging gedaan om de boeken op te ruimen en zijn tot het besef gekomen dat ze niet passen op de plaats waar we ze aan het placeren waren. En toen viel ik in mijn eerste dipje... zo gaat de uitpak nog lang duren...

Maar we hebben wel al muziek en een heerlijk knetterend haardvuur en een telefoon waarmee ik naar het buitenland kan bellen : )

Lien

28 december

Vandaag ben ik lekker lang in bed blijven liggen, het deed deugd. Ik heb lekker geslapen in onze nieuwe kamer, in ons eigen bedje, onder mijn eigen dekentje... naast mijn man. Het voelt als terug gaan samenwonen.
Vorige week maakte ik me de bedenking dat appart wonen zo slecht nog niet is, het heeft althans zo zijn voordelen... één van die voordelen is dat je geen verwachtingen hebt naar die andere. Als ik alleen thuis ben weet ik dat ik bv Timon zelf in bed moet steken, dat ik er zelf moet aan denken om de vuilbakken buiten te zetten of dat ik zelf voor de afwas moet zorgen... en dat lukt dan ook allemaal. Maar als je met z'n tweeën bent dan verwacht je dat die andere een aantal van die werkjes opzich neemt en als dat dan niet gebeurd volgens jou verwachting... dan ben je teleurgesteld...
Ik ben benieuwd of ik dit inzicht kan voor ogen houden nu we weer samen wonen!

De eerste was heeft vandaag al opgestaan en daarna heb ik op Timon's vraag de tv geïnstalleerd. Die hebben we dan ook meteen uitgetest... en dat uittesten heeft een beetje langer geduurd dan voorzien... maar het is per slot van rekening ook vakantie hé!

Na de middag hebben we de speelkamer uitgepakt en ingericht en heb ik ook in de living en mijn kamertje eventjes gerommeld. Daarna zijn we naar de winkel geweest alwaar ik eventjes mijn evenwicht verloor in de grootsheid en overvloed. Normaal gezien een feest maar nu was het te overweldigend... we hebben er dan ook iets langer over gedaan om de nodige zaken te vinden en nu moet er toch één klein minpuntje genoemd worden over de franse winkels die zo een schat aan heerlijkheden en lekkernijen te bieden hebben: ze hebben geen Dreft wasmiddel (al in twee winkels gechekt)... en op wasmiddelgeurtjes ben ik nogal kieskeurig, dus dat word uittesten...
En naast deze Intermarché die we vandaag bezochten ligt ook een Bricomarché: joepiejee!

Deze avond heb ik hier met plezier staan koken in een ontplofte rommel keuken. Het was nog eens een echt kotgerechtje: pasta met gestoofde groentjes, noten en feta onder. Dat smaakte lekker nostalgisch.
Soms heeft een mens toch niet veel nodig om gelukkig te zijn...

Lien

27 december

Wij waren alweer om 8u aangekleed en wel, wachtend tot onze spulletjes zouden arriveren. Ik heb nog de tijd gehad om te ontbijten, alles te stofzuigen en boven al eens met nat te poetsen zodat het in elk geval onder de bedden al eens proper is geweest...
Om 9u30 waren ze er dan: deze keer waren het drie jonge mannen die er een gezellige rit hadden opzitten. Op een paar uur tijd was alles gelost, heel veel sneller dan het laden de dag ervoor! Het lossen was ook fijner, ik kon me gewoon nuttig maken doordat ik moest zeggen waar alles moest komen en we konden gewoon helpen...

En toen vertrok de lege camion weer huiswaarts... en hadden wij onze eerste rustpauze in onze zetel, in ons nieuwe huisje : )

Dan zijn we er in gevlogen:
Eerst onze slaapkamers klaargemaakt, dat ging verbazingwekkend vlot en toen was het zo verleidelijk om ook ineens de logeerkamer al klaar te zetten, bij deze:

Voor de lol hebben we ook ineens onze tuintafel en stoelen geplaceerd en de bloempotten buiten geschikt terwijl het zonnetje eventjes scheen. Ik zag de BBQ er al naast staan... dat word nog leuk!

En daarna zijn we in de keuken begonnen: véél te véél dozen voor die kleine ruimte...

's Avonds heb ik het bad uitgetest: heerlijk na zo'n dagje werken...
Lien

26 december

2 dagen geleden werd alles ingeladen. Om 7u waren we al opgestaan voor als de verhuizers kwamen... ik had de firma namelijk niet meer vastgekregen om te weten hoe laat ze zouden arriveren. Na wat wachten heb ik dan eerst nog maar thee gedronken en een strip uitgelezen en toen was het tijd om ingang te schieten: de laatste spulletjes nog in dozen steken, de valiezen beneden klaar zetten...
Om 8u30 waren ze dan daar, 5 mannen om het hele boeltje in te laden. Eerst moesten we zelf toch nog een paar kasten leegmaken en toen werd het vreemd: we moesten eigenlijk zelf niets meer doen. Wachten tot de biersteker open was om Jim zijn laatste bakken bier om te ruilen, wachten tot het containerpark eindelijk open ging om de laatste spulletjes af te voeren... Op een gegeven moment was er één kamer vrij en kon ik al beginnen stofzuigen en daarna weer wachten tot ik verder kon stofzuigen...
Gelukkig kwam er even wat afleiding: de uitzwaaiploeg van dienst met een zakje cadeutjes voor onderweg en een zakje voor aankomst. Timon in de wolken... en hij had ook het woord soep gehoord en was een kwartiertje later mee weg met de uitzwaaiploeg...

Als Jim dan eindelijk naar het containerpark was en al een hele tijd weg was kwam het verdikt: le camion zat vol en alles zat er nog niet in. Onze twee fietsen stonden op de stoep en de kelder waren ze nog niet ingeweest! En Jim bleef maar weg... en ik zenuwachtig...

Nog even Timon terug opgepikt en om 21u00 zijn we dan in Saint-Rémy-Lès-Chevreuse aangekomen, in ons nieuwe huisje...

Lien

Ingepakt

Voilà, alles (behalve de keuken, want die pakken de verhuizers in) is ingepakt om morgen op de grote camion te verdwijnen richting Frankrijk. En hier zitten we nu met twee naast elkaar in onze zetel in Belgique, voor de laatste keer. Deze middag nam ik ook mijn laatste bad in ons eigen huisje en Timon wees me erop dat het niet de laatste keer is want we komen toch nog terug! Welja, waarschijnlijk heeft hij gelijk maar dan is er voor mij opnieuw een eerste keer...

De voorbije weken zijn voorbij gevlogen, soms was er even het gevoel van 'help alles komt op hetzelfde moment' maar toch was er een algemeen gevoel van rust over mij. Ik begrijp het zelf ook niet zo goed, maar het was toch maar mooi meegenomen! Ondanks dat het allemaal wel heel spannend is kon ik er gerust naar toeleven. Daarnaast blijft het allemaal zo irreëel ook al ben ik de hele tijd praktische zaken aan het regelen geweest om te verhuizen... ik kan het nog steeds niet vatten...
Als toemaatje is ons huisje nog verhuurd geraakt voor we vertrokken zijn (aan de eerste mensen die komen kijken zijn) dus dat is ook al weer een zorg minder!

Deze avond als we naar huis reden van een laatste bezoekje kreeg ik plots zenuwen: 't is echt, ik heb dat niet gedroomd ofwa?!

Nee ik heb da nie gedroomd, morgen vertrekken we!

Lien

Et j'ai jeté, jeté-e, et je suis fatigué...

Het voorbije weekend zijn Jim en ik in de kelder gedoken om er met vanalles terug uit te komen... En er kwam begot veel uit! Hout en hout en hout en ne kapstok en een kastje en karton en manden en een broodtrommel en ongebruikte stukken van na een keukenverbouwing en overschotten van na een zolderverbouwing en gazomaardoor en gazomaardoor...
Een paar jaar geleden hebben wij onze zolder omgevormd tot twee kamers, niet dat dat zo belangrijk is, maar toen is er wel heel veel naar onze kelder (en naar onze slaapkamer) verhuisd... dat daar sindsdien niet meer terug uit tevoorschijn gekomen is. De moraal van dit verhaal: gooi of geef alles onmiddellijk weg als je het niet meer nodig hebt! Echt waar!!!
Nu ja, we hebben nu al wel wat hout om in onze kachel in Saint Rémi te stoken natuurlijk en ook lattenbodems die nu van pas komen... en de kringloopwinkel is weer heel wat spullen rijker (ik kreeg trouwens een aankoopbon van €5.00 kado omdat ik zoveel spulletjes binnenbracht!) Gisteren hebben we het containerpark dan maar gaan vullen, waarvoor dank aan Vake!!! en dat koste wel meer dan die €5.00... Na de containersessie was ik dan ook stik kapot. Maar ik ben zo blij dat het allemaal weg is! Gewoon weg, weg, weg en weg... een heerlijke bevrijding. (En ja, ik weet dat ik dat nog al eens geschreven heb.)

Ik heb gisteren avond dan nog maar een paar containers op het containerpark bij gefantasserd: eentje om schuldgevoelens in te deponeren (die heb je eigenlijk gewoon nooit nodig maar je vind ze toch overal terug!) en nog eentje om oude patronen en emoties in te steken die je  niet meer nodig hebt. Ik heb nu in ieder geval het plan om regelmatig langs mijn gefantasserd containerpark te gaan... ik merk net dat ik nog geen tarieven had bedacht: ik ga voor een gratis containerpark, ja, dan breng je het veel sneller weg!

Tijdens onze opruimactie dit weekend heb ik ineens beseft dat we 'echt' gaan verhuizen. En dan bedoel ik dat we echt alles meenemen, dat ons huis echt helemaal leeg moet zijn...  Het is niet gewoon een aantal spulletjes bijeen rapen om even in Frankrijk te gaan verblijven maar we verhuizen zelfs lege bloempotten en hout dat misschien nog dienst kan doen voor iets...

En die 'echte' verhuis heeft nu ook een echte datum gekregen: binnen 3 weken zijn we weg! Nog drie keer naailes, nog drie keer zwemles, nog drie keer op en af rijden voor papa... Spannend!

Lien

Lien Alaerts

Ik begin erover na te denken om toch een scheiding aan te vragen. Nee niet omdat ik niet meer mee naar Frankrijk wil verhuizen maar omdat die franseusen mij omdopen tot Lien Alaerts! Met alle respect hé, maar ik ben en blijf Lien Verbeeck. Ik kan de Alaerts-clan toch niet bezoedelen met al mijn twijfel capaciteiten, laat staan dat ik me volledig moet vereenzelvigen met de scheetfamillie! Ons vake is nu al beschaamd genoeg als zijn meiske toch eens ne scheet laat: meiskes doen da toch niet?! En jawel Timon is zo fier als ne gieter als hij weer eens over kaka bezig is: dat is omdat ik nen Alaerts ben! glunder, glunder : )
Een paar jaar geleden heb ik vrijwillig gekozen om als mevrouw Alaerts -Verbeeck door het leven te gaan. Ik heb daar op voorhand goed over nagedacht en ik heb daar ook nog steeds geen spijt van, hoewel ik daar nu dus begin aan te twijfelen... Ik krijg dus een bankkaart met de naam Lien Alaerts!

En hier dreigt het nu ook mis te lopen:
In Frankrijk eet men 's middags warm. Een voorgerecht, een hoofdgerecht én een dessert.
In eerste instantie was ik wat in m'n gat gebeten omdat het toch wel mijn trots is om eten voor mijn kroost op tafel te zetten.
In tweede instantie was ik eigenlijk opgelucht omdat ik het de laatste jaren niet meer zo simpel vind om elke dag weer iets op tafel te toveren, vooral als er lange gezichten en woordwisselingen aan te pas komen...
In derde instantie zag ik het helemaal zitten: ik kan 's middags voor mezelf heerlijke bergen groenten klaarmaken met sobanoedels en miso en wat ik nog allemaal kan verzinnen wat ze aan mijn tafel niet lusten. Dus joepie: ik kan voor mezelf koken, zonder lange gezichten en discussies zoals op dit huidige moment.

Vandaag stond er een heerlijke zelfgemaakte groentencurry op tafel, samen met rijstnoedels omdat de rijst blijkbaar op was en aangevuld met kroepoek om een beetje tegemoet te komen aan de wensen van mijn zoon... veel kroepoek heeft hij naar binnengewerkt, maar van de rest gingen geen drie happen door zijn stroot. En nu ligt hij in bed te huilen omdat hij honger heeft: omdat ik zo'n vies eten heb klaargemaakt! Hij stond al twee keer terug beneden (wat hij eigenlijk nog nooit heeft gedaan!) om toch nog maar eens te zeggen hoe vies mijn eten toch wel was en dat ik hem nu toch wel onmiddelijk eten moest geven dat hij wel lust...
Nu de regels rond eten zijn hier al hééél lang hetzelfde en duidelijk: we eten aan tafel, als zijn bord leeg is krijgt hij dessert, anders niet. Als hij iets niet lekker vind moet hij dat van mij helemaal niet op eten maar dan dus ook geen dessert of iets anders (en zeker niet op het moment dat hij moet gaan slapen).
Ik snap niet hoe je op zo'n moment niet kwaad word... ik zou eigenlijk het liefst van al ook beginnen huilen nu.

Met dit kleine live- voorbeeld als intermezzo wou ik dus nog vertellen dat we een reglement van de refter gekregen hebben en dat zinde me niet zo: als één van de ouders niet werkt mag je kind maximum 2 dagen per week in de refter blijven eten. Ik hoop dat we daar nog inspraak in hebben want deze strijd wil ikstaken!

Lien (Verbeeck!)