Lien Alaerts

Ik begin erover na te denken om toch een scheiding aan te vragen. Nee niet omdat ik niet meer mee naar Frankrijk wil verhuizen maar omdat die franseusen mij omdopen tot Lien Alaerts! Met alle respect hé, maar ik ben en blijf Lien Verbeeck. Ik kan de Alaerts-clan toch niet bezoedelen met al mijn twijfel capaciteiten, laat staan dat ik me volledig moet vereenzelvigen met de scheetfamillie! Ons vake is nu al beschaamd genoeg als zijn meiske toch eens ne scheet laat: meiskes doen da toch niet?! En jawel Timon is zo fier als ne gieter als hij weer eens over kaka bezig is: dat is omdat ik nen Alaerts ben! glunder, glunder : )
Een paar jaar geleden heb ik vrijwillig gekozen om als mevrouw Alaerts -Verbeeck door het leven te gaan. Ik heb daar op voorhand goed over nagedacht en ik heb daar ook nog steeds geen spijt van, hoewel ik daar nu dus begin aan te twijfelen... Ik krijg dus een bankkaart met de naam Lien Alaerts!

En hier dreigt het nu ook mis te lopen:
In Frankrijk eet men 's middags warm. Een voorgerecht, een hoofdgerecht én een dessert.
In eerste instantie was ik wat in m'n gat gebeten omdat het toch wel mijn trots is om eten voor mijn kroost op tafel te zetten.
In tweede instantie was ik eigenlijk opgelucht omdat ik het de laatste jaren niet meer zo simpel vind om elke dag weer iets op tafel te toveren, vooral als er lange gezichten en woordwisselingen aan te pas komen...
In derde instantie zag ik het helemaal zitten: ik kan 's middags voor mezelf heerlijke bergen groenten klaarmaken met sobanoedels en miso en wat ik nog allemaal kan verzinnen wat ze aan mijn tafel niet lusten. Dus joepie: ik kan voor mezelf koken, zonder lange gezichten en discussies zoals op dit huidige moment.

Vandaag stond er een heerlijke zelfgemaakte groentencurry op tafel, samen met rijstnoedels omdat de rijst blijkbaar op was en aangevuld met kroepoek om een beetje tegemoet te komen aan de wensen van mijn zoon... veel kroepoek heeft hij naar binnengewerkt, maar van de rest gingen geen drie happen door zijn stroot. En nu ligt hij in bed te huilen omdat hij honger heeft: omdat ik zo'n vies eten heb klaargemaakt! Hij stond al twee keer terug beneden (wat hij eigenlijk nog nooit heeft gedaan!) om toch nog maar eens te zeggen hoe vies mijn eten toch wel was en dat ik hem nu toch wel onmiddelijk eten moest geven dat hij wel lust...
Nu de regels rond eten zijn hier al hééél lang hetzelfde en duidelijk: we eten aan tafel, als zijn bord leeg is krijgt hij dessert, anders niet. Als hij iets niet lekker vind moet hij dat van mij helemaal niet op eten maar dan dus ook geen dessert of iets anders (en zeker niet op het moment dat hij moet gaan slapen).
Ik snap niet hoe je op zo'n moment niet kwaad word... ik zou eigenlijk het liefst van al ook beginnen huilen nu.

Met dit kleine live- voorbeeld als intermezzo wou ik dus nog vertellen dat we een reglement van de refter gekregen hebben en dat zinde me niet zo: als één van de ouders niet werkt mag je kind maximum 2 dagen per week in de refter blijven eten. Ik hoop dat we daar nog inspraak in hebben want deze strijd wil ikstaken!

Lien (Verbeeck!)